“Λωτοφάγοι”: Γενικό ευρετήριο

Featured

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ

  1. Οι “Λωτοφάγοι” και το Αρχαίο Θέατρο: μια καταγραφή
  2. Οι “Λωτοφάγοι” και η σύγχρονη λογοτεχνία (ελληνική και ξένη): μια καταγραφή
  3. Ένα ακόμη ευρετήριο

ΘΕΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

ΟΜΗΡΟΣ

  1. Η “Ιλιάδα” και ο ηρωικός κώδικας, η ‘αρχαιογνωσία’ και η λογοτεχνική ανάλυση
  2. Η διδασκαλία της “Ιλιάδας” στη Β᾽ Γυμνασίου (Κύπρος)
  3. Για το ομηρικό έπος και την Οδύσσεια: λίγα εισαγωγικά
  4. Στιγμές της “Οδύσσειας” (1): το ‘ελλειμματικό’ Προοίμιο
  5. Στιγμές της “Οδύσσειας” (2): η σχεδία του Οδυσσέα (ραψωδία ε)
  6. Στιγμές της “Οδύσσειας” (3): Οδυσσέας και Ναυσικά (ραψωδία ζ)
  7. Στιγμές της “Οδύσσειας” (4): ο Οδυσσέας και το είδωλο του Αγαμέμνονα (λ 385-464)
  8. Στιγμές της “Οδύσσειας” (5): ‘μικρολεπτομέρειες’ της Μνηστηροφονίας (ραψωδία χ)
  9. Στιγμές της “Οδύσσειας” (6): Οδυσσέως και Πηνελόπης αναγνωρισμός (ραψωδία ψ)

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

  1. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο σε πέντε απλές κινήσεις (βίντεο)
  2. Γενικά γνωρίσματα του αρχαίου ελληνικού θεάτρου (βιντεομάθημα)
  3. Ο χορός στην τραγωδία και την κωμωδία: (α) Γενικές παρατηρήσεις
  4. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (1) Πηγές πληροφοριών για τη μελέτη του αρχαίου ελληνικού δράματος
  5. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (2) Οι δραματικές γιορτές
  6. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (3) Οι υποκριτές
  7. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (4) Όρχηση, μουσική, θεατρικά μηχανήματα, θεατρικός χώρος.
  8. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (5) Απαρχές και εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου
  9. Αθηναϊκές θεατρικές εορτές και κρατικοί αξιωματούχοι

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

  1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 1. Το τραγούδι του τράγου
  2. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 2. Ο αριστοτελικός ορισμός της τραγωδίας
  3. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 3. Τα κατά ποσόν και κατά ποιόν μέρη
  4. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 4. Λίγα για την καταγωγή και την ιστορική εξέλιξη του είδους
  5. Η παράδοση των κειμένων της αρχαίας τραγωδίας: γενικό διάγραμμα
  6. Κοστούμια και προσωπεία στην τραγωδία του 5ου αιώνα
  7. Η μουσική στο αρχαίο τραγικό δράμα
  8. “Ως εις καθρέπτην”: μια επισκόπηση των χρήσεων του Βαρβάρου στην τραγωδία του Ευριπίδη

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

  1. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (1) η μυθοποίηση της Ιστορίας
  2. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (2) ο Ξέρξης και η συνοχή της τραγωδίας
  3. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (3) Οι δύο είσοδοι της Βασίλισσας
  4. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (1) Δίκη και Δαίμων
  5. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (2) Πειθώ και Θήλυ
  6. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (3) Άλλα βασικά γνωρίσματα
  7. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (4) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  8. Για το πρώτο στάσιμο του αισχύλειου “Αγαμέμνονα” (385-487)
  9. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (1) Εισαγωγικά
  10. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (2) δρᾶμα Ἄρεως μεστόν
  11. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (3) Θεοί και άνθρωποι
  12. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (4) Οίκος και Πόλις
  13. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (5) Οι “Επτά” ως θέατρο
  14. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (6α) Άνδρες και Γυναίκες (Μέρος πρώτο)
  15. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (6β) Άνδρες και Γυναίκες (Μέρος δεύτερο)
  16. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (7) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  17. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (8) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

  1. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (1) Γνώση, Χρόνος, Πάθος
  2. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (2) Η τάξη των πραγμάτων
  3. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (3) Η Πάροδος
  4. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
  5. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (2) Σχόλια στους στ. 1-76
  6. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (3) Κόρη της μοναξιάς και της ειρωνείας
  7. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (4) Η αντίθεση φίλοι-ἐχθροί
  8. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (5) Η αντίθεση λόγος-ἔργον
  9. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (6) Η αντίθεση φως-σκοτάδι
  10. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (7) Η τελευταία πράξη του δράματος
  11. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (8) Γονείς και τέκνα
  12. Δευτερεύοντες χαρακτήρες στην τραγωδία: το παράδειγμα της σοφόκλειας “Ηλέκτρας”
  13. Η “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή και οι ερμηνευτές της: δύο πρακτικά βοηθήματα
  14. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (1): βιντεομάθημα
  15. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (2): Οι παρεμβάσεις του Σοφοκλή στον παραδεδομένο μύθο
  16. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (3): ο Νεοπτόλεμος και η τραγική σύγκρουση
  17. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (4): ο Αχιλλέας και ο Πολύφημος
  18. Για τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ” του Σοφοκλή: (1) Εισαγωγικά
  19. Για τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ” του Σοφοκλή: (2) Εικονογραφημένη παρουσίαση της πλοκής (βίντεο)
  20. Για τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ” του Σοφοκλή: (3) Βιντεομάθημα

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

  1. Για την “Άλκηστη” του Ευριπίδη: ἄφυκτον δῶρον και ευριπίδεια ειρωνεία
  2. Για τη “Μήδεια” του Ευριπίδη (1): αμφίσημη Μήδεια, αμφίθυμοι θεατές
  3. Για τη “Μήδεια” του Ευριπίδη (2): δομική συμμετρία
  4. Ο ῾δόλιος῾ Ευριπίδης της “Μήδειας”
  5. Οι ‘ταπεινοί’ χαρακτήρες στη “Μήδεια” του Ευριπίδη
  6. Ο Ευριπίδης, η τραγωδία και οι Σπουδές Φύλου (Gender Studies)
  7. Εισαγωγή στην “Εκἀβη” του Ευριπίδη (βιντεομάθημα)
  8. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (1) Η δομή, τα πρόσωπα, ο χρόνος, ο χώρος
  9. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (2) Φόνος, θυσία, εκδίκηση
  10. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (3) Η “Εκάβη” και η έννοια της ελευθερίας
  11. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (4) Τρία επιμέρους σημεία
  12. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (5) Το μοτίβο των ανέμων
  13. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (6) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  14. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (1) Εισαγωγικά
  15. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (2) Η διαχείριση της πλοκής
  16. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (3) Μυθολογικές και δραματουργικές καινοτομίες
  17. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (4) Τα θέματα
  18. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (5) Ο χορός
  19. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (6) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  20. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (7α): Ατομικό/δημόσιο συμφέρον (Ετεοκλής, Πολυνείκης)
  21. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (7β): Ατομικό/δημόσιο συμφέρον (Κρέοντας, Μενοικέας)
  22. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (8) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΚΩΜΩΔΙΑΣ

  1. Τηλεσεμινάριο: Εισαγωγή στην Αρχαία Κωμωδία
  2. ΤΗΛΕΔΙΑΛΕΞΗ: Από τον Αριστοφάνη στον Μένανδρο
  3. Λίγα εισαγωγικά για την Παλαιά (ή “Αρχαία”) Κωμωδία (βίντεο)
  4. Η αρχαία ελληνική κωμωδία κατά τον 5ο αιώνα: ποικιλομορφία και πειραματισμός
  5. Παλαιά Κωμωδία και “παράβασις”
  6. Παλαιά Κωμωδία και “επιρρηματικός αγώνας”

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

  1. Τηλεσεμινάριο: Για τις Νεφέλες του Αριστοφάνη
  2. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (1) Εισαγωγικά
  3. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (2) Η κωμωδία της Κρίσης
  4. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.1) Ο Πρόλογος
  5. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.2α) Η Πάροδος
  6. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.2β) Ο Αριστοφάνης ως λυρικός ποιητής στην Πάροδο
  7. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.3α) Η Α᾽ Παράβαση
  8. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.3β) Η ειρωνεία στην Α᾽ Παράβαση
  9. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.4) Μεταβατικό Επεισόδιο
  10. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.5) Ο Α᾽ Επιρρηματικός Αγώνας
  11. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.6) Η Β᾽ Παράβαση
  12. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.7) Ιαμβικές Σκηνές
  13. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.8) Ο Β᾽ Επιρρηματικός Αγώνας
  14. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.9) Έξοδος
  15. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (4) Οι “Νεφέλες” και ο ‘τύπος’ της Παλαιάς Κωμωδίας
  16. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (5) Βιβλιογραφία
  17. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (6) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης
  18. Οι “Νεφέλες” του Αριστοφάνη για την Γ᾽ Γυμνασίου
  19. Οι “Νεφέλες” για την Γ᾽ Γυμνασίου: τα σκίτσα του Χρήστου Γουσίδη
  20. Η Α᾽ Παράβαση των “Νεφελών” και η σχολική πράξη: Μέρος Α´
  21. Η Α᾽ Παράβαση των “Νεφελών” και η σχολική πράξη: Μέρος Β´
  22. Τηλεδιάλεξη: Ε. Κακλαμάνου, “Ο Σωκράτης και η αναζήτηση των ορισμών”
  23. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (1): Η “Λυσιστράτη” και η Παλαιά Κωμωδία
  24. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (2): ο χορός
  25. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (3): Μυρρίνη και Κινησίας
  26. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (4): Η “Λυσιστράτη” και το Αρσενικό
  27. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (1): Γιατί ῾Θεσμοφοριάζουσες῾;
  28. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (2): Σχόλιο στους στίχους 1-69
  29. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (3): Ο εὐπρεπής Αγάθων
  30. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (4): Μίμησις γυναικών
  31. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (5): Η μεγάλη παρωδική ακολουθία
  32. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (6): Η Παράβαση
  33. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (7): Οι “Θεσμοφοριάζουσες” και ο ‘τύπος’ της Παλαιάς Κωμωδίας
  34. Ο νεωτερικός Ευριπίδης των αριστοφανικών “Βατράχων”
  35. Μεταφραστικά… παίγνια (Αριστοφάνη “Ειρήνη” 289-291)

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

  1. Τηλεδιάλεξη: Από τον Αριστοφάνη στον Μένανδρο
  2. Για τους “Επιτρέποντες” του Μενάνδρου: Σμικρίνης και Παμφίλη (702-835 Furley)
  3. Με αφορμή τη “Σαμία” του ΘΟΚ (1993/2012): (1) Γενικά στοιχεία για τον Μένανδρο και τη Νέα Κωμωδία
  4. Με αφορμή τη “Σαμία” του ΘΟΚ: (2) Είπαν για τον Μένανδρο…
  5. Σύντομη εισαγωγή στη ‘Σαμία’ του Μενάνδρου: (1) Γενικά για το έργο
  6. Σύντομη εισαγωγή στη ‘Σαμία’ του Μενάνδρου: (2) Η πλοκή αναλυτικά
  7. Ο Μένανδρος ανάμεσα στον ρεαλισμό, την ιδεολογική φαντασία και την κειμενικότητα: παραδείγματα από τη “Σαμία” (Μέρος 1/2)
  8. Ο Μένανδρος ανάμεσα στον ρεαλισμό, την ιδεολογική φαντασία και την κειμενικότητα: παραδείγματα από τη “Σαμία” (Μέρος 2/2)
  9. Για τη “Σαμία” του Μενάνδρου: ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης
  10. “λελάληκεν ἡδέως ἐν τῷ βίω οὐδενί”: Η “απολογία” του Κνήμωνα στον “Δύσκολο” του Μενάνδρου
  11. Ο Δύσκολος του Μενάνδρου στην κυπριακή διάλεκτο: (1) Ο Πρόλογος του Πάνα (στ. 1-49)
  12. Το χιούμορ στον Μένανδρο και στις παραστάσεις του Εύη Γαβριηλίδη (διάλεξη της Σ. Κυρίτση στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου)

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ

  1. Συγκρίνοντας τις “Νεφέλες” και τη “Σαμία”: δύο σημεία επαφής και απόκλισης (και δύο συμπληρωματικές σημειώσεις)
  2. Ο χορός στην αρχαία τραγωδία: παραδείγματα από τους “Πέρσες” και τις “Τραχίνιες” (βίντεο)
  3. Ο χορός στην τραγωδία και την κωμωδία: (β) Ένα συγκριτικό παράδειγμα (Αγ. – Θεσμ.)
  4. Θεοί και άνθρωποι στην αρχαία τραγωδία: παραδείγματα από τη “Μήδεια”, τους ‘Πέρσες’ και τις ‘Τραχίνιες’
  5. Ο ρόλος του Αγγέλου στην τραγωδία: δύο παραδείγματα (“Πέρσες”, “Μήδεια”)
  6. Τραγικές παρθένοι: Πολυξένη και Ηλέκτρα
  7. Δυο σκύλες: Κλυταιμήστρα και Εκάβη

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

  1. “Our heroic debate with the Eumenides”: a synopsis of the conference
  2. Μεγάλες στιγμές της πρόσληψης του αρχαίου δράματος στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα
  3. Για την “Άλκηστη” του Πάρη Ερωτοκρίτου (Fresh Target Theatre Ensemble, Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, Κύπρος 2018)
  4. Ο Φιλοκτήτης στον (μετ)Εμφύλιο: λίγα λόγια για την παράσταση του Μηνά Τίγκιλη
  5. Οι “Βάκχες” του Yair Sherman Ensemble (Λευκωσία, 28.7.2017)
  6. Για την “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” της Μαγδαλένας Ζήρα (Λευκωσία 29.7.2017)
  7. Yannis Ritsos, “Ancient Theatre” (translated by A. K. Petrides)
  8. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (1) Αριστοφάνης
  9. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (2) Αισχύλος
  10. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (3) Σοφοκλής
  11. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (4) Ευριπίδης
  12. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (5) Μένανδρος
  13. Ταῦτα ἀνεκτά; Ταῦτα φορητά; Θέατρο και πρώιμος χριστιανισμός 

ΔΙΑΦΟΡΑ

  1. Πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου;
  2. Η Αμφίπολη πριν τον τύμβο Καστά
  3. Για την αρχαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας
  4. Ε. Κακλαμάνου, “Ο Σωκράτης και η αναζήτηση των ορισμών” (διάλεξη στο πλαίσιο της ΕΛΛ421)
  5. Για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στην Αρχαία Γραμματεία από Μετάφραση (Κύπρος)
  6. Μεταρρύθμιση και αντιμεταρρύθμιση στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών (Κύπρος)
  7. Σημεία μιας συζήτησης για τα Αρχαία Ελληνικά στη Μέση Εκπαίδευση
  8. Πώς κατασκευάζουμε έναν Αίσωπο;
  9. Τα ποικίλα πρόσωπα της Ύβρεως
  10. Ελένη, ελέναυς, έλανδρος, ελέπτολις
  11. Εξήντα πέντε χρόνια από τους σεισμούς της Κεφαλονιάς (1953)

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

  1. Για το «Μεσοπάτωμα» της Μ. Παπαγεωργίου και της Μ. Ζήρα
  2. Jon Fosse, “Κάποιος θα ᾽ρθει”, σκην. Αύρας Σιδηροπούλου
  3. John Ford, “Η μελαγχολία του Έρωτα”, σκην. Αύρας Σιδηροπούλου
  4. Για τις “Φυλές” του ΘΟΚ και της Νίνα Ρέιν (ΘΟΚ, 2018)
  5. Για το “Κέλυφος” της Κ. Σωτηρίου και του Α. Αραούζου (ΘΟΚ, 2018)

ΘΕΜΑΤΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΕΣ

  1. Ποιήματα για την Εισβολή
  2. Πέντε ποιήματα για το πραξικόπημα
  3. 19+1 ποιήματα για την Κερύνεια
  4. Ο Κώστας Μόντης προς τη ζωή
  5. Ο Κώστας Μόντης για τους απαγχονισθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ
  6. Ο Κώστας Μόντης για τον Γρηγόρη Αυξεντίου
  7. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 1ο)
  8. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 2ο)
  9. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 3ο)
  10. Τιμή στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη: ανθολογία ποιημάτων
  11. Ελληνικά ποιήματα για τα Χριστούγεννα
  12. Ελληνικά ποιήματα για το Πάσχα
  13. Ελληνικά ποιήματα για το Πάσχα του Καλοκαιριού
  14. Πέντε ελληνικά ποιήματα για τον μήνα Μάρτη
  15. 19 Αυγούστου 1936 (Μέρος 1ο): Ελληνικά ποιήματα για τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
  16. 19 Αυγούστου 1936 (Μέρος 2ο): Κύπριοι ποιητές για τον Λόρκα
  17. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα: συγκεντρωτική έκδοση
  18. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (1): Στοχασμοί για το αρχαίο δράμα
  19. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (2): Ο Οίκος των Ατρειδών: Αγαμέμνων
  20. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (3): Ο Οίκος των Ατρειδών: Ορέστης
  21. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (4): Ο Οίκος των Ατρειδών: Οι γυναίκες
  22. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (5): Ο Οίκος των Λαβδακιδών
  23. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (6): Ελένη
  24. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (7): Τέσσερα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου εμπνευσμένα από τον μύθο των Επτά επί Θήβας
  25. Περί αυτοχειρίας: μικρή ποιητική ανθολογία

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

  1. Μεταμορφώσεις της ετερότητας στην ποίηση του Καβάφη
  2. Καβάφης και Μπρεχτ: δύο στιγμές
  3. Ο Καβάφης του κόσμου
  4. Παρωδίες

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

  1. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Καφάρ” του Νίκου Καββαδία
  2. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Cambay’s water” του Νίκου Καββαδία
  3. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Στεριανή Ζάλη” του Νίκου Καββαδία
  4. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Καραντί” του Νίκου Καββαδία
  5. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Μαρέα” του Νίκου Καββαδία
  6. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Σταυρός του Νότου” του Νίκου Καββαδία
  7. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Kuro Siwo” του Νίκου Καββαδία
  8. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Πικρία” του Νίκου Καββαδία
  9. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Yara Yara” του Νίκου Καββαδία
  10. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Αντινομία” του Νίκου Καββαδία
  11. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Α῾)
  12. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Β῾)
  13. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Γ῾)
  14. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Γυναίκα” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Α´)
  15. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Γυναίκα” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Β´)
  16. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Οι εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia” του Νίκου Καββαδία

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ & ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

  1. Ο Ρίτσος, ο Αυξεντίου και ο Καζαντζάκης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

  1. Yannis Ritsos, “Ancient Theatre” (translated by A. K. Petrides)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

  1. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (α) “Στου Κεμάλ το σπίτι”
  2. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (β) “Το κρεβάτι”
  3. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (γ) “Τα εβραίικα μνήματα”

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

  1. Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος: (1) Λίγα λόγια για το έργο
  2. Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος: (2) Οι έξι Εικόνες αναλυτικά

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ:

  1. Η “Κάθοδος των Εννιά” του Θανάση Βαλτινού: Οδηγός Μελέτης

ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ

  1. Χ.Α. Χωμενίδης, “Το Σοφό Παιδί”

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

  1. Ένα ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη
  2. Συνομιλία με τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη
  3. Μια ακόμη συνομιλία με τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη
  4. Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου (20 Μαρτίου 2009)
  5. Kyriakos Charalambides, Six poems (translated by A.K. Petrides)
  6. “Ορέστης” ένα ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη (“Στη Γλώσσα της Υφαντικής”, 2013)
  7. “Orestes”: a poem by Kyriakos Charalambides
  8. “At his daughter’s wedding”: a poem by K. Charalambides
  9. “Ardana II”: a poem by K. Charalambides
  10. “Agamemnon”: a poem by K. Charalambides
  11. “Child with a photograph”: a poem by K. Charalambides
  12. “Beginning of the indiction”: a poem by K. Charalambides
  13. “Aeschylus son of Euphorion’s valour”: a poem by K. Charalambides
  14. “Dialogising Aeschylus in the poetry of Kyriakos Charalambides” (video)

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

  1. “Ode for a slain Turkish boy”: a poem by Pantelis Michanikos
  2. “We vipers”: a poem by Pantelis Michanikos

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

  1. Για τους διαλεκτικούς μας ποιητές της Αγγλοκρατίας, τη διάλεκτο και την “Κυπριακή Λογοτεχνία”

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ

  1. Τρία έργα, μία σύμπτωση;
  2. ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα καλύτερα ελληνικά ποιήματα του 19ου και 20ου αιώνα;
  3. ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, τα καλύτερα νεοελληνικά μυθιστορήματα/νουβέλες;
  4. Διάβασα και σας συστήνω: Ν. Διονυσίου, “Περιττή Ομορφιά”
  5. Διάβασα και σας συστήνω: Κ. Σωτηρίου, “Η Αϊσέ πάει διακοπές”
  6. Διάβασα και σας συστήνω: Κ. Σωτηρίου, “Φωνές από χώμα”
  7. Διάβασα και σας συστήνω: Κ. Λυμπουρής, “Επιβάτες Φορτηγών”
  8. “Φωνές του Τόπου”: Κ. Λυμπουρής, Κ. Σωτηρίου
  9. Διάβασα και σας συστήνω: Γ. Στόγια, “Ο τελευταίος τροχός της αμάξης”
  10. Για τη νέα ανθολογία κυπριακής ποίησης των Γ. Χριστοδουλίδη και Π. Νικολαΐδη
  11. “Αργός Σίδηρος”: το δεύτερο μυθιστόρημα του Σωφρόνη Σωφρονίου
  12. Λαίμαργα: το δεύτερο συλλογικό έργο της Wunderart Productions (Λεμεσός: Εκδόσεις Ακτίς 2018)
  13. The real thing: Για την πρώτη ποιητική συλλογή της Βίκυς Κατσαρού, Τα Κεράσια της Εύας (Αθήνα: Ιωλκός 2018).

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

  1. Από τον “Προμηθέα” του Γκαίτε
  2. Rupert Brooke, “Ο στρατιώτης”
  3. H Emily Dickinson για τις λέξεις
  4. William Butler Yeats (1865–1939): “Easter 1916”
  5. William Butler Years, “Easter 1916” (μια μετάφραση)
  6. William Butler Yeats, “Like a long-legged fly”
  7. Έξι ποιήματα του Langston Hughes (μτφρ. Α. Κ. Πετρίδης)
  8. Langston Hughes, “Dreams”
  9. Δύο ποιήματα του Langston Hughes
  10. Langston Hughes, “Τραγούδι για μια μαύρη πλύστρα”
  11. Langston Hughes, “Οι Λευκοί” (1923)
  12. Langston Hughes, “Τα παιδιά που πεθαίνουν”
  13. O Charles Simic περί των τετριμμένων: (α) Τα φρούτα
  14. Ο Charles Simic περί των τετριμμένων: (β) Αντικείμενα
  15. Charles Simic, “Φόβος”
  16. Victoria Hislop, The Thread
  17. Για την “Ανατολή” της Victoria Hislop
  18. Mein Vater wird gesucht…
  19. Κ. Γώγου, “Μοναξιά”
  20. “We vipers”: a poem by Pantelis Michanikos

ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΑ

  1. Σύντομες παρεμβάσεις για την κρίση στην κυπριακή εκπαίδευση το καλοκαίρι του 2018
  2. Εξορθολογίσατε την εκπαίδευσιν!
  3. Open letter to Mr J. M. Koenig, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary of the USA to the Republic of Cyprus
  4. Εγώ “πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τούρκικα”. Τα παιδιά μου, ευτυχώς, όχι (ακόμα)!
  5. “Ποὐ ᾽ναι η μπάλα;” Ένα σχόλιο για τις τουρκοκυπριακές ‘εκλογές’
  6. Γιατί ΔΕΝ ζητάμε να ματαιωθεί ο “Ιππόλυτος” του ΘΟΚ στην αρχαία Σαλαμίνα
  7. Περί Αντιγόνης και αντιδρούντων
  8. Εφτά ερωτήματα για το Κυπριακό
  9. Η Κερύνεια, ο Τορναρίτης, η λύση και η αλήθεια
  10. Πέντε αφελή ερωτήματα προς κκ. Ομήρου, Λιλλήκα και Παπαδόπουλο επί του κοινού ανακοινωθέντος
  11. Δεκατρία Σημεία…
  12. Μια παλιά ιστορία
  13. Σχόλιο
  14. JE SUIS CHARLIE!
  15. Σκόρπιες σκέψεις για ένα κούρεμα
  16. Μικρό υστερόγραφο για ένα άλλο Όχι
  17. Πέντε limericks και δύο εισηγήσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή
  18. Και κάτι ‘παράταιρο’: ο Δίφιλος και ο άφιλος

ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

  1. Σειρά διαλέξεων “Τηλεγόνεια” (ΑΠΚΥ): (1) Θέματα ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας
  2. Σειρά διαλέξεων “Τηλεγόνεια” (ΑΠΚΥ): (2) Θέματα βυζαντινά και νεώτερα
  3. Το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Πρόγραμμα “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό”
  4. Εισαγωγή στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο Πρόγραμμα “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό” (τέσσερα βίντεο)
  5. Η νέα δομή του Προγράμματος “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό” του ΑΠΚΥ: ερωτήσεις και απαντήσεις
  6. Πρόγραμμα “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό”: τι λένε οι φοιτητές
  7. Πρόγραμμα “Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό”: και η προοπτική ενός διδάκτορα!
  8. Πώς να τα καταφέρω ως φοιτητής στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου;
  9. Πῶς δεῖ ἐργασίαν συγγράφειν!
  10. Εκπαιδευτικό βίντεο: Συγκρότηση καταλόγου επιστημονικής βιβλιογραφίας
  11. Νικίας Ἀναστασιάναξ ἐν ΑΠΚΥ!
  12. Choosing OUC as a strategic partner in teaching and research

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

  1. Και η Κλεπίνη
  2. Ένας σταυρός
  3. Στο λεωφορείο για την Κλεπίνη
  4. Η ιθαγένεια
  5. Χλωρίς στα κατεχόμενα
  6. Τουρκοπούλα απ᾽ την Κλεπίνη
  7. Υποθήκες της τζυράς Αγάπης, της Χατζίνας
  8. Αθθύμησές μου
  9. Έννεν ο ίδιος ήλιος
  10. Διάρκεια
  11. Δύο Μορφίτισσες στον Άη Μάμα
  12. Στο παλλαϊκό συλλαλητήριο
  13. Το σπίτι μου
  14. Η επιστροφή του Πεισιστράτου (Ἡροδότου ἀπορίη)
  15. Δεκατρείς
  16. Λαοκόων
  17. La roue d’Ixion (ou point d’ironie)
  18. Υπάρχουνε γυναίκες
  19. Λεύκη
  20. Εις κόρην θείαν
  21. Επιτάφιος
  22. Παρωδία
  23. Οκτώηχος
  24. Λωτοφάγοι (les démons de midi)
  25. Ισραήλ βακχεύων
  26. Δούκας
  27. Δημόδοκος
  28. Φαέθων
  29. Ευτυχία
  30. Ορφέας στον Άδη
  31. Ιουγούρθας
  32. Γάιος Ιούλιος Καίσαρ
  33. Κολόμβος
  34. Ψιλά ασυνάρτητα
  35. Τέλλον Αθηναίον
  36. Αθηνά
  37. Πορεία
  38. Σονέτο
  39. Un(entitled)

ΔΙΑΦΟΡΑ

  1. Ένας χρόνος “Λωτοφάγοι”
  2. Το δεύτερο έτος των “Λωτοφάγων”
  3. Το Λωτοφαγικόν 2014!
  4. National Honor Society
  5. Δυο χρόνια μετά: Colin François Lloyd Austin (1941-2010)
  6. Εφαρμογές iOS για κλασικούς φιλολόγους και λάτρεις του αρχαίου κόσμου
  7. Εφαρμογές Android για κλασικούς φιλολόγους και λάτρεις του αρχαίου κόσμου
  8. Για τον Γιάννη Χ., που βιάστηκε να φύγει
  9. In lieu of other greetings: L. Hughes, “Let America be America again”
Advertisements

Οι “Λωτοφάγοι” και η σύγχρονη λογοτεχνία (ελληνική και ξένη): μια καταγραφή

Featured

Tags

, , , , , , , , , , , , , , ,


Στους “Λωτοφάγους” έχουν μαζευτεί πλέον αρκετά κείμενα και για τη σύγχρονη λογοτεχνία, ελληνική και ξένη. Επομένως θα ήταν ίσως βολικό και χρήσιμο για τους αναγνώστες του ιστολογίου να συγκεντρωθούν και τα κείμενα αυτά, όπως τα σχετικά με το Αρχαίο Θέατρο, σε ένα πρόχειρο ευρετήριο. Ιδού!

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΕΣ

  1. Ποιήματα για την Εισβολή
  2. Πέντε ποιήματα για το πραξικόπημα
  3. 19+1 ποιήματα για την Κερύνεια
  4. Ο Κώστας Μόντης προς τη ζωή
  5. Ο Κώστας Μόντης για τους απαγχονισθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ
  6. Ο Κώστας Μόντης για τον Γρηγόρη Αυξεντίου
  7. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 1ο)
  8. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 2ο)
  9. Τιμή στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου: ανθολογία ποιημάτων (Μέρος 3ο)
  10. Τιμή στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη: ανθολογία ποιημάτων
  11. Ελληνικά ποιήματα για τα Χριστούγεννα
  12. Ελληνικά ποιήματα για το Πάσχα
  13. Ελληνικά ποιήματα για το Πάσχα του Καλοκαιριού
  14. Πέντε ελληνικά ποιήματα για τον μήνα Μάρτη
  15. 19 Αυγούστου 1936 (Μέρος 1ο): Ελληνικά ποιήματα για τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
  16. 19 Αυγούστου 1936 (Μέρος 2ο): Κύπριοι ποιητές για τον Λόρκα
  17. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα: συγκεντρωτική έκδοση
  18. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (1): Ποιητικοί στοχασμοί για το αρχαίο δράμα
  19. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (2): Ο Οίκος των Ατρειδών: Αγαμέμνων
  20. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (3): Ο Οίκος των Ατρειδών: Ορέστης
  21. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (4): Ο Οίκος των Ατρειδών: Οι γυναίκες
  22. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (5): Ο Οίκος των Λαβδακιδών
  23. Αρχαίο δράμα, σύγχρονα ποιήματα (6): Ελένη

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

  1. Μεταμορφώσεις της ετερότητας στην ποίηση του Καβάφη
  2. Καβάφης και Μπρεχτ: δύο στιγμές
  3. Ο Καβάφης του κόσμου

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

  1. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Καφάρ” του Νίκου Καββαδία
  2. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Cambay’s water” του Νίκου Καββαδία
  3. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Στεριανή Ζάλη” του Νίκου Καββαδία
  4. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Καραντί” του Νίκου Καββαδία
  5. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Μαρέα” του Νίκου Καββαδία
  6. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Σταυρός του Νότου” του Νίκου Καββαδία
  7. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Kuro Siwo” του Νίκου Καββαδία
  8. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Πικρία” του Νίκου Καββαδία
  9. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Yara Yara” του Νίκου Καββαδία
  10. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Αντινομία” του Νίκου Καββαδία
  11. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Α῾)
  12. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Β῾)
  13. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Fata Morgana” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Γ῾)
  14. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Γυναίκα” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Α´)
  15. Σύντομο υπόμνημα στο ποίημα “Γυναίκα” του Νίκου Καββαδία (Μέρος Β´)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ & ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

  1. Ο Ρίτσος, ο Αυξεντίου και ο Καζαντζάκης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

  1. Yannis Ritsos, “Ancient Theatre” (translated by A. K. Petrides)

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

  1. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (α) “Στου Κεμάλ το σπίτι”
  2. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (β) “Το κρεβάτι”
  3. Η Θεσσαλονίκη του Γιώργου Ιωάννου: (γ) “Τα εβραίικα μνήματα”

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

  1. Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος: (1) Λίγα λόγια για το έργο
  2. Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος: (2) Οι έξι Εικόνες αναλυτικά

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ

  1. Η “Κάθοδος των Εννιά” του Θανάση Βαλτινού: Οδηγός Μελέτης

ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ

  1. Χ.Α. Χωμενίδης, “Το Σοφό Παιδί”

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

  1. Ένα ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη
  2. Συνομιλία με τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη
  3. Μια ακόμη συνομιλία με τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη
  4. Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου (20 Μαρτίου 2009)
  5. Kyriakos Charalambides, Six poems (translated by A.K. Petrides)
  6. “Ορέστης” ένα ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη (“Στη Γλώσσα της Υφαντικής”, 2013)
  7. “Orestes”: a poem by Kyriakos Charalambides translated by A.K. Petrides
  8. “At his daughter’s wedding”: a poem by K. Charalambides translated by A.K. Petrides
  9. “Ardana II”: a poem by K. Charalambides translated by A.K. Petrides
  10. “Agamemnon”: a poem by K. Charalambides translated by A.K. Petrides
  11. “Child with a photograph”: a poem by K. Charalambides translated by A.K. Petrides
  12. “Beginning of the indiction”: a poem by K. Charalambides translated by A.K.Petrides
  13. “Aeschylus son of Euphorion’s valour: a poem by K. Charalambides translated by A. K. Petrides
  14. “Dialogising Aeschylus in the poetry of Kyriakos Charalambides” (video)

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

  1. Για τους διαλεκτικούς μας ποιητές της Αγγλοκρατίας, τη διάλεκτο και την “Κυπριακή Λογοτεχνία”

ΔΙΑΦΟΡΑ

  1. Τρία έργα, μία σύμπτωση;
  2. ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα καλύτερα ελληνικά ποιήματα του 19ου και 20ου αιώνα;
  3. ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, τα καλύτερα νεοελληνικά μυθιστορήματα/νουβέλες;

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

  1. William Butler Yeats (1865–1939): “Easter 1916”
  2. William Butler Years, “Easter 1916” (μια μετάφραση)
  3. William Butler Yeats, “Like a long-legged fly”
  4. Rupert Brooke, “Ο στρατιώτης”
  5. Έξι ποιήματα του Langston Hughes (μτφρ. Α. Κ. Πετρίδης)
  6. Langston Hughes, “Dreams”
  7. Δύο ποιήματα του Langston Hughes
  8. Langston Hughes, “Τραγούδι για μια μαύρη πλύστρα”
  9. Langston Hughes, “Οι Λευκοί” (1923)
  10. Langston Hughes, “Τα παιδιά που πεθαίνουν”
  11. O Charles Simic περί των τετριμμένων: (α) Τα φρούτα
  12. Ο Charles Simic περί των τετριμμένων: (β) Αντικείμενα
  13. Charles Simic, “Φόβος”
  14. Victoria Hislop, The Thread
  15. Από τον “Προμηθέα” του Γκαίτε
  16. Jon Fosse, “Κάποιος θα ᾽ρθει”, σκην. Αύρας Σιδηροπούλου
  17. John Ford, “H μελαγχολία του έρωτα”, σκην. Αύρας Σιδηροπούλου

“Λωτοφάγοι” και Αρχαίο Θέατρο: μια καταγραφή

Featured

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


533px-NAMA_Masque_esclaveΗ ΕΛΠ 31 και οι φοιτητές της να ᾽ναι καλά, που τα τελευταία τρία και κάτι χρόνια με “τρέχουν” με την καλύτερη δυνατή έννοια του όρου (!), στους “Λωτοφάγους” έχουν πλέον μαζευτεί αρκετά (και μάλλον εκτενή) κείμενα για το αρχαίο θέατρο. Τα συγκεντρώνω εδώ προς τιμήν και προς όφελος των “νονών” τους, αλλά και για κάθε άλλο ενδιαφερόμενο.

 

 


ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

  1. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο σε πέντε απλές κινήσεις (βίντεο)
  2. Γενικά γνωρίσματα του αρχαίου ελληνικού θεάτρου (βιντεομάθημα)
  3. Ο χορός στην τραγωδία και την κωμωδία: (α) Γενικές παρατηρήσεις
  4. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (1) Πηγές πληροφοριών για τη μελέτη του αρχαίου ελληνικού δράματος
  5. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (2) Οι δραματικές γιορτές
  6. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (3) Οι υποκριτές
  7. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (4) Όρχηση, μουσική, θεατρικά μηχανήματα, θεατρικός χώρος.
  8. Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (5) Απαρχές και εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου
  9. Αθηναϊκές θεατρικές εορτές και κρατικοί αξιωματούχοι

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

  1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 1. Το τραγούδι του τράγου
  2. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 2. Ο αριστοτελικός ορισμός της τραγωδίας
  3. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 3. Τα κατά ποσόν και κατά ποιόν μέρη
  4. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: 4. Λίγα για την καταγωγή και την ιστορική εξέλιξη του είδους
  5. Η παράδοση των κειμένων της αρχαίας τραγωδίας: γενικό διάγραμμα
  6. Κοστούμια και προσωπεία στην τραγωδία του 5ου αιώνα
  7. Η μουσική στο αρχαίο τραγικό δράμα
  8. “Ως εις καθρέπτην”: μια επισκόπηση των χρήσεων του Βαρβάρου στην τραγωδία του Ευριπίδη

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

  1. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (1) η μυθοποίηση της Ιστορίας
  2. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (2) ο Ξέρξης και η συνοχή της τραγωδίας
  3. Για τους “Πέρσες” του Αισχύλου: (3) Οι δύο είσοδοι της Βασίλισσας
  4. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (1) Δίκη και Δαίμων
  5. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (2) Πειθώ και Θήλυ
  6. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (3) Άλλα βασικά γνωρίσματα
  7. Για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου: (4) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  8. Για το πρώτο στάσιμο του αισχύλειου “Αγαμέμνονα” (385-487)
  9. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (1) Εισαγωγικά
  10. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (2) δρᾶμα Ἄρεως μεστόν
  11. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (3) Θεοί και άνθρωποι
  12. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (4) Οίκος και Πόλις
  13. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (5) Οι “Επτά” ως θέατρο
  14. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (6α) Άνδρες και Γυναίκες (Μέρος πρώτο)
  15. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (6β) Άνδρες και Γυναίκες (Μέρος δεύτερο)
  16. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (7) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  17. Για τους “Επτά επί Θήβας” του Αισχύλου: (8) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

  1. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (1) Γνώση, Χρόνος, Πάθος
  2. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (2) Η τάξη των πραγμάτων
  3. Για τις “Τραχίνιες” του Σοφοκλή: (3) Η Πάροδος
  4. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
  5. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (2) Σχόλια στους στ. 1-76
  6. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (3) Κόρη της μοναξιάς και της ειρωνείας
  7. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (4) Η αντίθεση φίλοι-ἐχθροί
  8. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (5) Η αντίθεση λόγος-ἔργον
  9. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (6) Η αντίθεση φως-σκοτάδι
  10. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (7) Η τελευταία πράξη του δράματος
  11. Για την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή: (8) Γονείς και τέκνα
  12. Δευτερεύοντες χαρακτήρες στην τραγωδία: το παράδειγμα της σοφόκλειας “Ηλέκτρας”
  13. Η “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή και οι ερμηνευτές της: δύο πρακτικά βοηθήματα
  14. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (1): βιντεομάθημα
  15. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (2): Οι παρεμβάσεις του Σοφοκλή στον παραδεδομένο μύθο
  16. Για τον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή (3): ο Νεοπτόλεμος και η τραγική σύγκρουση

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

  1. Για την “Άλκηστη” του Ευριπίδη: ἄφυκτον δῶρον και ευριπίδεια ειρωνεία
  2. Για τη “Μήδεια” του Ευριπίδη (1): αμφίσημη Μήδεια, αμφίθυμοι θεατές
  3. Για τη “Μήδεια” του Ευριπίδη (2): δομική συμμετρία
  4. Ο ῾δόλιος῾ Ευριπίδης της “Μήδειας”
  5. Οι ‘ταπεινοί’ χαρακτήρες στη “Μήδεια” του Ευριπίδη
  6. Ο Ευριπίδης, η τραγωδία και οι Σπουδές Φύλου (Gender Studies)
  7. Εισαγωγή στην “Εκἀβη” του Ευριπίδη (βιντεομάθημα)
  8. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (1) Η δομή, τα πρόσωπα, ο χρόνος, ο χώρος
  9. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (2) Φόνος, θυσία, εκδίκηση
  10. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (3) Η “Εκάβη” και η έννοια της ελευθερίας
  11. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (4) Τρία επιμέρους σημεία
  12. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (5) Το μοτίβο των ανέμων
  13. Για την “Εκάβη” του Ευριπίδη: (6) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  14. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (1) Εισαγωγικά
  15. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (2) Η διαχείριση της πλοκής
  16. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (3) Μυθολογικές και δραματουργικές καινοτομίες
  17. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (4) Τα θέματα
  18. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (5) Ο χορός
  19. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (6) Περιλήψεις αξιόλογων εργασιών
  20. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (7α): Ατομικό/δημόσιο συμφέρον (Ετεοκλής, Πολυνείκης)
  21. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (7β): Ατομικό/δημόσιο συμφέρον (Κρέοντας, Μενοικέας)
  22. Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (8) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΚΩΜΩΔΙΑΣ

  1. Τηλεσεμινάριο: Εισαγωγή στην Αρχαία Κωμωδία
  2. Λίγα εισαγωγικά για την Παλαιά (ή “Αρχαία”) Κωμωδία (βίντεο)
  3. Η αρχαία ελληνική κωμωδία κατά τον 5ο αιώνα: ποικιλομορφία και πειραματισμός
  4. Παλαιά Κωμωδία και “παράβασις”
  5. Παλαιά Κωμωδία και “επιρρηματικός αγώνας”

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

  1. Τηλεσεμινάριο: Για τις Νεφέλες του Αριστοφάνη
  2. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (1) Εισαγωγικά
  3. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (2) Η κωμωδία της Κρίσης
  4. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.1) Ο Πρόλογος
  5. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.2α) Η Πάροδος
  6. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.2β) Ο Αριστοφάνης ως λυρικός ποιητής στην Πάροδο
  7. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.3α) Η Α᾽ Παράβαση
  8. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.3β) Η ειρωνεία στην Α᾽ Παράβαση
  9. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.4) Μεταβατικό Επεισόδιο
  10. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.5) Ο Α᾽ Επιρρηματικός Αγώνας
  11. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.6) Η Β᾽ Παράβαση
  12. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.7) Ιαμβικές Σκηνές
  13. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.8) Ο Β᾽ Επιρρηματικός Αγώνας
  14. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (3.9) Έξοδος
  15. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (4) Οι “Νεφέλες” και ο ‘τύπος’ της Παλαιάς Κωμωδίας
  16. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (5) Βιβλιογραφία
  17. Για τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη: (6) Ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης
  18. Οι “Νεφέλες” του Αριστοφάνη για την Γ᾽ Γυμνασίου
  19. Οι “Νεφέλες” για την Γ᾽ Γυμνασίου: τα σκίτσα του Χρήστου Γουσίδη
  20. Η Α᾽ Παράβαση των “Νεφελών” και η σχολική πράξη: Μέρος Α´
  21. Η Α᾽ Παράβαση των “Νεφελών” και η σχολική πράξη: Μέρος Β´
  22. Τηλεδιάλεξη: Ε. Κακλαμάνου, “Ο Σωκράτης και η αναζήτηση των ορισμών”
  23. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (1): Η “Λυσιστράτη” και η Παλαιά Κωμωδία
  24. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (2): ο χορός
  25. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (3): Μυρρίνη και Κινησίας
  26. Για τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (4): Η “Λυσιστράτη” και το Αρσενικό
  27. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (1): Γιατί ῾Θεσμοφοριάζουσες῾;
  28. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (2): Σχόλιο στους στίχους 1-69
  29. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (3): Ο εὐπρεπής Αγάθων
  30. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (4): Μίμησις γυναικών
  31. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (5): Η μεγάλη παρωδική ακολουθία
  32. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (6): Η Παράβαση
  33. Για τις “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη (7): Οι “Θεσμοφοριάζουσες” και ο ‘τύπος’ της Παλαιάς Κωμωδίας
  34. Ο νεωτερικός Ευριπίδης των αριστοφανικών “Βατράχων”
  35. Μεταφραστικά… παίγνια (Αριστοφάνη “Ειρήνη” 289-291)

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

  1. Τηλεδιάλεξη: Από τον Αριστοφάνη στον Μένανδρο
  2. Για τους “Επιτρέποντες” του Μενάνδρου: Σμικρίνης και Παμφίλη (702-835 Furley)
  3. Με αφορμή τη “Σαμία” του ΘΟΚ (1993/2012): (1) Γενικά στοιχεία για τον Μένανδρο και τη Νέα Κωμωδία
  4. Με αφορμή τη “Σαμία” του ΘΟΚ: (2) Είπαν για τον Μένανδρο…
  5. Σύντομη εισαγωγή στη ‘Σαμία’ του Μενάνδρου: (1) Γενικά για το έργο
  6. Σύντομη εισαγωγή στη ‘Σαμία’ του Μενάνδρου: (2) Η πλοκή αναλυτικά
  7. Ο Μένανδρος ανάμεσα στον ρεαλισμό, την ιδεολογική φαντασία και την κειμενικότητα: παραδείγματα από τη “Σαμία” (Μέρος 1/2)
  8. Ο Μένανδρος ανάμεσα στον ρεαλισμό, την ιδεολογική φαντασία και την κειμενικότητα: παραδείγματα από τη “Σαμία” (Μέρος 2/2)
  9. Για τη “Σαμία” του Μενάνδρου: ερωτήσεις κατανόησης και εμβάθυνσης
  10. “λελάληκεν ἡδέως ἐν τῷ βίω οὐδενί”: Η “απολογία” του Κνήμωνα στον “Δύσκολο” του Μενάνδρου
  11. Ο Δύσκολος του Μενάνδρου στην κυπριακή διάλεκτο: (1) Ο Πρόλογος του Πάνα (στ. 1-49)
  12. Το χιούμορ στον Μένανδρο και στις παραστάσεις του Εύη Γαβριηλίδη (διάλεξη της Σ. Κυρίτση στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου)

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ

  1. Συγκρίνοντας τις “Νεφέλες” και τη “Σαμία”: δύο σημεία επαφής και απόκλισης (και δύο συμπληρωματικές σημειώσεις)
  2. Ο χορός στην αρχαία τραγωδία: παραδείγματα από τους “Πέρσες” και τις “Τραχίνιες” (βίντεο)
  3. Ο χορός στην τραγωδία και την κωμωδία: (β) Ένα συγκριτικό παράδειγμα (Αγ. – Θεσμ.)
  4. Θεοί και άνθρωποι στην αρχαία τραγωδία: παραδείγματα από τη “Μήδεια”, τους ‘Πέρσες’ και τις ‘Τραχίνιες’
  5. Ο ρόλος του Αγγέλου στην τραγωδία: δύο παραδείγματα (“Πέρσες”, “Μήδεια”)
  6. Τραγικές παρθένοι: Πολυξένη και Ηλέκτρα
  7. Δυο σκύλες: Κλυταιμήστρα και Εκάβη

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

  1. “Our heroic debate with the Eumenides”: a synopsis of the conference
  2. Μεγάλες στιγμές της πρόσληψης του αρχαίου δράματος στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα
  3. Για την “Άλκηστη” του Πάρη Ερωτοκρίτου (Fresh Target Theatre Ensemble, Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, Κύπρος 2018)
  4. Ο Φιλοκτήτης στον (μετ)Εμφύλιο: λίγα λόγια για την παράσταση του Μηνά Τίγκιλη
  5. Οι “Βάκχες” του Yair Sherman Ensemble (Λευκωσία, 28.7.2017)
  6. Για την “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” της Μαγδαλένας Ζήρα (Λευκωσία 29.7.2017)
  7. Yannis Ritsos, “Ancient Theatre” (translated by A. K. Petrides)
  8. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (1) Αριστοφάνης
  9. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (2) Αισχύλος
  10. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (3) Σοφοκλής
  11. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (4) Ευριπίδης
  12. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο YouTube! (5) Μένανδρος
  13. Ταῦτα ἀνεκτά; Ταῦτα φορητά; Θέατρο και πρώιμος χριστιανισμός 

Αναθηματικό ανάγλυφο από τον Πειραιά, που πιστεύεται ότι παρουσιάζει ομάδα ηθοποιών μετά από παράσταση των

Αναθηματικό ανάγλυφο από τον Πειραιά, που πιστεύεται ότι παρουσιάζει ομάδα ηθοποιών μετά από παράσταση των “Βακχών” του Ευριπίδη. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Wikimedia Commons)

The real thing: για την πρωτη ποιητική συλλογή της Βίκυς Κατσαρού, “Τα κεράσια της Εύας” (Αθήνα: Ιωλκός 2018)

Tags

, , , , , , , ,


Τα Κεράσια της Εύας (Εκδόσεις Ιωλκός, 2018) είναι το πρώτο ποιητικό βιβλίο της Βίκυς Κατσαρού. Τα Κεράσια δεν αποτελούν «συλλογή» αυτόνομων, έστω ομόκεντρων, ποιημάτων, αλλά ένα, ενιαίο, σπονδυλωτό ποίημα, με ευφυώς επιμελημένη συμμετρία.

Η τριμερής οργάνωση των Κερασιών, όπως θα την παρουσιάσω πιο κάτω, μού θύμισε τη φόρμα της επίσης τριμερούς κλασικής σονάτας του Μότσαρτ ή του Χάυδν. Τον κύριο αφηγηματικό κορμό των Κερασιών απαρτίζουν δύο μέρη — «κινήσεις», θα μπορούσαμε να τα πούμε: η πρώτη σε tempo allegro και η δεύτερη μάλλον σε adagio («αργό με έντονη έκφραση», όπως συχνά αποδίδεται ο όρος). Καθεμία από τις πρώτες δύο Κινήσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν εννέα ποιήματα η καθεμιά και περίπου ίσο αριθμό σελίδων (18 και 20 αντιστοίχως), εισάγεται από ένα είδος πρελουδίου ή, ακριβέστερα, από ένα προγραμματικό ποίημα, το οποίο δίνει τον θεματικό άξονα και τον τόνο της Κίνησης. Μία εκτενής, πεντασέλιδη σύνθεση, την οποία προσωπικά εισέπραξα ως allegro, προσφέρει το finale. Στα τρία αυτά μέρη θα έδινα τους τίτλους: «Η (Επ)Ανάσταση της Εύας» (σσ. 9–26), «Η Δοκιμασία της Εύας» (σσ. 27–46) και (από το ομότιτλο ποίημα) «Η Κοίμηση της Εύας» (σσ. 47–51). 

Στην πρώτη «Κίνηση», που προανακρούεται από την προγραμματική «Ύπαρξη», εννέα ποιήματα αφηγούνται την «(Επ)ανάσταση της Εύας». Η Εύα (ανα)γεννάται, συγκρούεται με τον Θεό-Πατέρα και δραπετεύει από την Εδέμ («Γέννηση», «Ex Amore», «Έξοδος»). Στην Έξοδό της ἐξ οἴκου δουλείας (Δευτερ. 6.12)—αυτόβουλη και αυτοδύναμη απόδραση, όχι ἐξαγωγή ελέω κάποιου Σωτήρος—η Εύα αναβαπτίζεται, όχι ἐν πνεύματι ἁγίῳ αλλά ἐν σαρκί, και ανακαινίζεται («Τότε που έγινα άνθρωπος», «Ιορδάνης», «Γέννηση»). Τελικά, συναντώντας τον Θεό, ούσα η ίδια βάτος καιομένη ἀλλ᾽ οὐ κατακαιομένη, η Εύα θριαμβεύει: ο Θεός τροποντινά ενανθρωπίζεται και ενώνεται μαζί της ερωτικά («Πέθανε ο Θεός», «Καιόμενη βάτος», «Αγίασμα»). 

Ο θρίαμβος της Εύας, όμως, είναι προσωρινός. Η «κίνηση» που ακολουθεί δεν έχει πια τη φρενήρη élan της πρώτης. Πιο αργή, βασανιστική, αγωνιώδης, εισάγεται με το δικό της προγραμματικό ποίημα, το οποίο, όχι τυχαία, δίνει τον τίτλο και στη συλλογή. Η δεύτερη «κίνηση» θα μπορούσε, όπως είπα, να τιτλοφορηθεί «Η Δοκιμασία της Εύας». Πρόκειται για το Μαρτύριο (με την αγιολογική σημασία του όρου) της ποιητικής φωνής έξω από την Εδέμ πια, καθώς η φθορά της σάρκας και οι πειρασμοί του Θεού-Πατέρα (ο οποίος ειρωνικά εδώ ταυτίζεται με τον Διάβολο, όπως η Εύα ως έκπτωτος άγγελος είχε πιο πριν ταυτιστεί με τον Εωσφόρο) την περισφίγγουν. 

Η δεύτερη «κίνηση» περιλαμβάνει επίσης εννιά ποιήματα, που διαβάζονται ως ένα σώμα, μία ασκούμενη ψυχή: «Κυλήστε δάκρυά μου», «Ο μουσικός», «Παράσιτα», «Οπλές», «Στη μεριά της καρδιάς», «Άγια», «Φύση», «Χερουβείμ» και «Το σημάδι του Κάιν». Η πορεία της Εύας  θυμίζει την πορεία των Εβραίων μέσα από την έρημο του Σινά (στο ποίημα «Άγια» γίνεται αναφορά στη «Σκηνή του Μαρτυρίου», στα «Άγια των Αγίων», αλλά και σε «Μάννα, ζωοποιό, σωτηριώδες»). Τα ποιήματα, όμως, για λόγους που θα εξηγήσω, παραπέμπουν και στον σαρανταήμερο Πειρασμό του Ιησού. Η «Δοκιμασία της Εύας» είναι μια πάλη με τον Θεό και τον Εαυτό (με τη μορφή εσωτερικών πολεμίων δυνάμεων) για τον επαναπροσδιορισμό της Αγάπης και την οριστική άρση της Εξορίας, η οποία επιτυγχάνεται στο ποίημα «Το σημάδι του Κάιν». 

Όπως ο Μωυσής, έτσι και η Εύα δεν θα δει παρά από μακριά τη Γη της Επαγγελίας, καθώς ο θνητός της βίος, το τίμημα της αθανασίας της, φτάνει στο πλήρωμά του. Η «σονάτα» της Κατσαρού ολοκληρώνεται με την «Κοίμηση της Εύας», μία μακρά, Εξόδιο Ακολουθία. Αν και ωδή θανάτου, η «Κοίμηση» επιστρέφει στη Γένεση: δομείται από την επτάκις επαναλαμβανόμενη βιβλική φράση καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ (Γέν. 1.5. κ.α.) και επανιδρύει τη σχέση Δημιουργού και Δημιουργήματος, όχι απλώς αντιστρέφοντας τους ρόλους αλλά εγκαινιάζοντας μια νέα αμοιβαιότητα, μια νέα Αγάπη, σε ό,τι επί πατριαρχίας λειτουργούσε ως ασύμμετρο δίπολοΣτο νεκροκρέβατό της, καθώς σιγά-σιγά παραδίδεται, η Εύα αναπολεί τις εφτά μέρες της δικής της Αναδημιουργίας, της δικής της «Ανακαίνισης» (με αντεστραμμένη την έννοια που προσδίδει στον όρο η ορθόδοξη θεολογία: ἀνάστασις ἐν ἀνθρώπῳ, όχι ἐν Χριστῷ). Στο τέλος, στο αναπόδραστο τέλος, που δεν ισοδυναμεί όμως πραγματικά με θάνατο, η Εύα-Μήτηρ Θεού αναλαμβάνεται στους ουρανούς («Αυτά λέγει ο Υιός σου: / Είναι καιρός να παραλάβω / τη μητέρα Μου κοντά Μου», σ. 47).

 Είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι ο θρίαμβος της Εύας δεν είναι, απλοϊκά, ο θρίαμβος μιας νέας μητριαρχίας, που αντικαθιστά την εξουσία του Άρρενος. Η Νέα Εύα δεν ξαναγεννιέται ως δύναμη αντίμολη προς τον Πατέρα: κάτι τέτοιο θα διαιώνιζε την εξουσία της Πατριαρχίας να υποβάλλει τους γλωσσικούς και οντολογικούς όρους. Η Νέα Εύα της Κατσαρού δεν απορρίπτει τον Θεό, δεν τον εκμηδενίζει, δεν τον ευνουχίζει, αλλά επανεφευρίσκει τη σχέση της μαζί του. Η Νέα Εύα δεν είναι Αρσενικό Μείον· δεν είναι ishah («γυναίκα» στα εβραϊκά), κομμάτι παρμένο από τον ish. Αυτοπροσδιορίζεται. Επιλέγειπια να αποκαλείται Εύακι ας εκπορεύεται το εβραϊκό της όνομα (Ḥawwāh) από την ίδια σημιτική ρίζα με τη λέξη «φίδι». Η ίδια, στο ποίημα «Τότε που έγινα άνθρωπος», αυτοαποκαλείται «άφρων όφις». Η οικειοποίηση της δυναστεύουσας γλώσσας είναι λυτρωτική. 

***

Τα Κεράσια της Εύαςξεκινούν με το προγραμματικό όπως είπαμε, ποίημα «Ύπαρξη»: 

Τι κι αν είμαστε υπάρξεις καμωμένες από φως

—κι αναγνωρίζουμε

φως μονάχα—

κι όλη η απόσταση ανάμεσά μας

ονομάζεται σκοτάδι;

Εδώ θα αναγνωρίσουν ίσως κάποιοι την καζαντζακική Ασκητική πλήρως αναδιαρθρωμένη: 

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Για τον πρωτο-υπαρξιστή Καζαντζάκη η άσκηση είναι ατομικός ανήφορος προς τη Σωτηρία — του Θεού. Ο αγώνας της Εύας προς τη σωτηρία μοιάζει επίσης ατομικός. Απ᾽ άκρου εις άκρον τα Κεράσια είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο· ἐπὶ τῶν ὑδάτων της Νέας Δημιουργίας η φωνή της Εύας ἐστὶν. Και για την Κατσαρού, όπως και για τον Καζαντζάκη, η Σωτηρία της Εύας και η Σωτηρία του Θεού είναι ένα: η Εύα σώζει τον Θεό. Εκεί όμως που στον Καζαντζάκη η επιταγή είναι «να κάνουμε τη σάρκα πνέμα», στην Κατσαρού το Πνεύμα, σύμβολο του ιουδαιοχριστιανικού Λόγου και του Θεού-Πατέρα, σαρκούται, η Σάρκα θεούται και η salvatio dei ισοδυναμεί με την κατάργηση του σκότους που χωρίζει την Εύα από τον Θεό της. Το σκότος καταργείται, όχι όταν ο Θεός απαιτεί την Αγάπη, αλλά αφού έχει ο ίδιος μάθει το μεγάλο μάθημα:

«Αγάπα το Θεό σου

εξ όλης της καρδίας σου» είχε πει

κι έτρεχα για αιώνες μακριά.

«Αγάπα τη δούλη Σου,

εξ όλης της καρδίας Σου» Του φώναξα,

Εκείνος έπρεπε πρώτος να μ’ αγαπήσει.

(«Χερουβείμ, σ. 43)

Στο ποίημα «Γένεσις», με το οποίο εισάγεται η Πρώτη Κίνηση, 

Εν αρχή ην ο έρως.

Θείος, άλογος,

άναρχος,

αχώρητος, άκτιστος,

άχρονος.

Πατήρ, Υιός κι Άγιο Πνεύμα

—Τριάδα Αγία κι ομοούσια—

ονειρεύονται αγάπη και ειρήνη.

Ρόδο αναβλύζει πέταλα αγάπης.

(«Γένεσις», σ. 10)

Η Εύα ψάχνει ανυπόκριτα τη Σωτηρία μέσα από την (επαν)ένωση της Σάρκας και όχι την εξαΰλωσή της. Στο ποίημα που ακολουθεί («Ex amore», σ. 12), η πατριαρχική, κτητική, δυναστική αγάπη, την οποία η Αγία Τριάδα «ονειρεύεται» στο ποίημα «Γένεσις», έπλασε την Εύα, αλλά δεν τη γέννησε. Η διαφορά είναι κομβική. Η πρώτη γέννηση της Εύας ήταν γέννηση «υποταγμένη στη φθορά», στον πόνο· και ο Πατέρας δεν ήταν πατέρας, αλλά Κυνηγός. Αξίζει να διαβάσουμε ολόκληρο αυτό το ποίημα: 

Γεννήθηκα

υποταγμένη στη φθορά.

Κραυγάζω από πόνο

μα οι κραυγές μου

—ματωμένα περιστέρια—

ξεψυχούν στα στοργικά χέρια

του φιλεύσπλαχνού μου Κυνηγού.

«Απ’ όλα τα δέντρα του κήπου

μπορείς να τρως,

απ’ το δέντρο, όμως, του καλού

και του κακού αρνούμαι.

Την ίδια μέρα που θα φας,

εξάπαντος θα πεθάνεις».

Γεννήθηκα —μου είπε—

ελεύθερη και πάναγνη·

ήμουν —λέει—

καρπός αγάπης.

Μα μόλις τα μάτια μου καθρέφτισαν

το φως της πλάσης,

μόλις το χώμα ψήθηκε

στις ζεστές Του φούχτες μέσα

κι ένιωσα την υγρή Του ανάσα

ούριο άνεμο

να σηκώνει τα ιστία της ζωής μου,

άκουσα στη φωνή Του να βροντούν

χίλιες σάλπιγγες,

τα όρη καίγονταν,

τα δάση μού μιλούσαν.

Η φοβερή φωνή Του

συνέτριψε τους κέδρους,

έσεισε τις θάλασσες,

τρόμαξε τα ζώα.

Ο πρώτος ήχος

που έφτασε στ’ αυτιά μου·

θεία απαγόρευση

που λόγχισε το δεξιό νεφρό μου.

Οδύνη με κατέβαλε,

ένιωσα απορριπτέα.

Ο πρώτος ήχος

που έφτασε στ’ αυτιά μου

δεν ήταν υπόσχεση αγάπης.

Ο δεύτερος ήχος

που έφτασε στ’ αυτιά μου·

η Εντολή Του:

«Αγάπα το Θεό σου

εξ όλης της καρδίας σου».

Γεννήθηκα

υποταγμένη στη φθορά,

βαπτισμένη στ’ όνομα

μιας αόρατης Αγάπης,

μέσα σε μια μήτρα θεϊκή.

Μόλις στα μάτια μου άστραψε

το φως της πλάσης,

μόλις μύριες φωνές άκουσα

στην τρυφερή δική Του,

όταν το «μην» Του έσπειρε

ανασφάλεια και φόβο,

τα μάτια πάλι έκλεισα,

εκείνη που θ’ αγαπούσε, σκότωσα.

Ο τρίτος ήχος

που θα ’φτανε στ’ αυτιά μου

θα ήταν η μεταμέλειά Του.

Ο φοβερός Άνδρας-Πατέρας, που «εντέλλεται» και «απαγορεύει»· ο Άνδρας-Λόγος, που υπαγορεύει μονολογικά («μου είπε», «λέει») τους χαρακτηρισμούς («ελεύθερη», «πάναγνη», «καρπός αγάπης») και άρα το αξιακό σύστημα ως απαράγραπτο Δόγμα· ο Άνδρας-Κυνηγός, που βαφτίζει αγάπη την εκβιασμένη επιβολή στο Θηλυκό-Θήραμα, το οποίο  μέσα σε μάταιες κραυγές «υποτάσσεται» — αλλά κάπου ανάμεσα σ’ αυτούς εκείνο το επαναστατικό «Μα μόλις…», που οδηγεί σε έναν φόνο: στην αυτοφονία της Παλαιάς Εύας. «Εκείνη που θ᾽ αγαπούσε σκότωσα», εκείνη που θα υπέκυπτε στην εσωτερικευμένη υποταγή δεν υπάρχει πια. 

Η Νέα Εύα οδηγείται σε ένα είδος σταυρικής θυσίας. Το δηλώνει ρητά στην καταληκτήρια «Κοίμηση»: 

Το ξύλο της ζωής,

που κάποτε αρνήθηκα,

τώρα διά της σταύρωσής μου

κοινωνούσα

ως ξύλο της σταυρικής μου ανάστασης.

Με την εσταυρωμένη Παλαιά Εύα, ο Παλαιός Άνθρωπος συνεσταυρώθη, ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ. Μόνο που εν προκειμένω «αμαρτία» είναι η διαιωνισμένη δουλεία σε ένα Θεό που δεν ξέρει να (την) αγαπά. Η Εύα σώζεται—και σώζει μαζί της τον Θεό—όταν ανασταίνεται όχι ἐν σώματι, όπως ο Ιησούς, αλλά ἐν σαρκί. Πρόκειται πια για Νέα Σάρκα: σάρκα Όλη, σάρκα Θηλυκή, πρωτογενή, προαιώνια, ανυπόκριτα δοσμένη σε ό,τι αρνείται να αναγνωρίσει ως Αμαρτία. 

Λέει η Εύα στο ποίημα «Έξοδος» (σ. 15-16), το οποίο και πάλι υπεξαιρείται τo πατριαρχικό discourse της Λύτρωσης, για να ανακαινίσει ό,τι η Πατριαρχία χαρακτήρισε Πτώση:

Είμαι η Εύα. Η αμαρτία,

η ατίμωση, η πτώση,

ο δήμιος της θέωσης

όλων των ανθρώπων.

Να γυρίσω πίσω δεν μπορώ.

Από το κύπελλο της αγάπης Του

ξέχασα να τρώω.

Στις φλέβες μου γεννιέται

ένα θυσιαστήριο ελευθερίας.

Η κατάργηση του Θανάτου δεν ισούται με την απλή ενδυνάμωση του Θηλυκού, αλλά με την πλήρη υπέρβαση των Όρων (των ορίων, των ορισμών, των κανόνων) της Πατριαρχίας. Η απελευθέρωση της Εύας από την Εδέμ, από την Παλαιά Εύα, δεν είναι πράξη ανυπακοής· διότι αυτή τούτη η έννοια της «ανυπακοής» προϋποθέτειαυτοδικαίως την ύπαρξη ενός ρυθμιστικού Κανόνα, στον οποίο υποτάσσεσαι ή εναντιώνεσαι αναγνωρίζοντάς τον. Όχι, τέτοιος Κανόνας δεν αναγνωρίζεται, άρα δεν υπάρχει. «Καμία εντολή του δεν παράκουσα. / Έφευγα εκούσια», δηλώνει η Εύα στην «Πτώση» (σ. 16). Η τω όντι νέα Εύα, η κομίζουσα Διαθήκην Καινήν, πάει κι ένα βήμα παραπέρα: οὐκ ἦλθε καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι τὸν Νόμον, που η Πατριαρχία, όπως οι διάδοχοι του Μωυσή, αλλοίωσαν. Η Ανάσταση δεν έρχεται με την κατάπνιξη της Φωνής του Κυρίου, αλλά τη στιγμή που μέσα από κείνη τη Φωνή μπορεί πια να διηθείται η μεταμελημένη Του τρυφερότητα· όταν η φωνή του Κυρίου δεν είναι πλέον μόνο «το μήν Του» (οὐ… οὐ… οὐ…) — le Non du père, όπως θα το αποκαλούσε ο Λακάν. Η Εύα καταφέρνει να Του διδάξει εξ αρχής ότι ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Ἔρως και όχι ο Λόγοςεπιτυγχάνοντας έτσι, όπως διακηρύσσει στην αρχή του ποιήματος «Τα κεράσια της Εύας», «μια τελετή δεσίματος / με τον προαιώνιο λυτρωτή μου». 

«Τελετή δεσίματος» όμως; Αμφίσημη έκφραση, που υποδηλοί τις ρεζέρβες της Πατριαρχίας, τη δυνατότητά του Θεού-Πατέρα να αντισταθεί μέχρις εσχάτων. οι κατάδεσμοι ήταν πανάρχαιες τελετές ερωτικής μαγείας και ταυτόχρονα μαγικές κατάρες, που έχουν σκοπό να δέσουν τον εχθρό—την Εύα ως Εχθρό του Θεού, που «βυσσοδομεί». «Με τον προαιώνιο λυτρωτή μου»: Ποιος θα μας λυτρώσει από τους λυτρωτές μας (Quis custodiet ipsos custodes? Ιουβ. Sat. 6. 347–8); Και οι αντιστάσεις του ενισχύονται από το γεγονός ότι η πατριαρχία είναι εσωτερικευμένη και οι εξουσιαστικές της δομές φυσικοποιημένες. Στις πιο ύπουλες εκδοχές της, η Πατριαρχία δεν καθυποτάσσει αλλά δήθεν προτάσσει το Θηλυκό. Στο εξώφυλλο των Κερασιών δεσπόζει μια μορφή που θυμίζει τα προϊστορικά ειδώλια της Μεγάλης Μητέρας. Τα μικρά στήθη του ειδωλίου είναι κόκκινα, όπως τα κεράσια που η Εύα δαγκώνει ξανά και ξανά, καθώς, αίφνης, στην αρχή της δεύτερης «κίνησης», της «Δοκιμασίας», βιώνει την αποκόλληση από τον Θεό ως ερωτική απώλεια: πρόκειται για την εμφιλοχώρηση του Πειρασμού. Ο Πειρασμός, όπως τον αντανακλά η μορφή του εξωφύλλου, αποκαλύπτει μια βαθιά αλήθεια: η Μεγάλη Μητέρα ήταν όργανο της Πατριαρχίας, η ανδρική οικειοποίηση και εξημέρωση του Θηλυκού, της θηλυκής ενέργειας, η στρατολόγησή του στην αναπαραγωγή της φαλλικής εξουσίας. Γυναίκα, Γυναικεία Φωνή, Γυναικείο Βλέμμα, Écriture Féminine, δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά στο παλαιό καθεστώς. Η Προαιώνια Εύα του εξωφύλλου, των προϊστορικών ειδωλίων, δεν είναι παρά η Παλαιά Εύα, ο «καρπός της αγάπης» ενός Θεού-Άνδρα. Τα γλυκά, μικρά, όμορφα κερασάκια παραπειστικά και προσώρας γλυκαίνουν τη στιφάδα που προκαλεί ο εφιάλτης της συνθηκολόγησης, της Επιστροφής στον Άνδρα-Πατέρα «αιώνες μετά τη χειραφέτηση». 

«Μιας τελετής δεσίματος / με τον προαιώνιο λυτρωτή μου». Στα «Κεράσια της Εύας»,  ποίημα που τοποθετείται στο θεματικό και τυπογραφικό επίκεντρο της συλλογής, η Εύα, όπως ο Ιησούς στη Γεσθημανή, λυγίζει, φοβάται, δοκιμάζεται. Κλαίει («Δάκρυά μου / κυλήστε απ᾽ τις πηγές σας», σ. 29)· σέρνεται στα γόνατα «για να Τον βρει» λες και η αναγέννησή της ήταν τελικά νεκρωτική («Ο μουσικός», σ. 31)· αισθάνεται να υφαρπάζουν την αγάπη της «παράσιτα», ένα σκουλήκι-ταινία που δεν την αφήνει ποτέ να χορτάσει («Παράσιτα», σσ. 32-3)· νιώθει να γεμίζει η ψυχή της με το πιο ισχυρό δηλητήριο της Πατριαρχίας: την Ενοχή, την «άφθονη τιμωρητική σιωπή» της Ενοχής («Οπλές», σ. 34). Το βράδυ, καθώς κοιμάται, στρέφεται αγωνιωδώς στο δεξί της πλευρό: «ψάχνει ν᾽ αγκαλιάσει» («Στη μεριά της καρδιάς», σ. 36) Εκείνον εκ της πλευράς του οποίου ἐλήμφθη (Γέν. 2.23). «Υπάρχει ένα φάντασμα εκεί· όραμα, ψευδαίσθηση, σκιά, χιμαιρικό, μ’ ακολουθεί τριάντα χρόνια», όσα και τα χρόνια της Κατσαρού, όταν έγραφε αυτά τα ποιήματα. Αυτό το «μπέρδεμα» όμως δεν διαρκεί πολύ. Η Εύα «αμέσως θυμάται κι αριστερά γυρνά να νιώσει την καρδιά της». Κράζει προς στιγμήν προς τον Θεό, ακούει τη Φύση, τη Δημιουργία Του, να την καλεί να επιστρέψει με κτηνώδεις φωνές («αλυχτούσαν», «έκρωζαν», «ούρλιαζαν», «βρυχιούνταν»). Αλλά εκείνη την ώρα και πάλι αντιστεκόμενη ζητά προκαταρκτικά έλεος από τον δικό της Οδηγό σε αυτή την πορεία στο Καθαρτήριο:  

Και είπα μες στην καρδιά μου:

«Μνήσθητί μου, αγάπη μου,

όταν ο θυμός με στρέψει εναντίον σου».

 («Φύση», σ. 41)

Υποψιάζομαι με ποιον ταυτίζεται, στο βιογραφικό επίπεδο, αυτός ο Οδηγός-Καρδιά της Νέας Εύας. Ίσως να είναι ο άνθρωπος στον οποίο η Κατσαρού αφιερώνει τη συλλογή της.

Έρχεται λοιπόν κάποτε η ώρα που η Εύα, με τη βοήθεια της Καρδιάς-Οδηγού, νικά τον Πειρασμό — κι ας φέρει στο εξής το σημάδι του Κάιν, κατάρα εκ Θεού με τη μορφή της ψευδοπροστασίας, που σκοπό έχει να μην επιτρέψει στον οποιονδήποτε να σκοτώσει τον Κάιν τελειώνοντας το μαρτύριό του (Γεν. 4.15). Ο Κάιν δέχθηκε τη σήμανσή του με τύψεις: μείζων ἡ αἰτία μου τοῦ αφεθῆναί με. Η Νέα Εύα το δέχεται ως «ευλογία της αγάπης», «υπενθύμιση εξορίας / κι επιστροφής συνάμα» («Το σημάδι του Κάιν», σ. 45).

***

Η Βίκυ Κατσαρού, στα τριάντα ένα της χρόνια, συνσταυρούται με την Παλαιά Γυναίκα, την ishah, την σάρκα ἐκ τῆς σαρκός του Αρσενικού, και ανασταίνεται στα γράμματά μας ως Νέα Εύα, που εκφωνεί το ανακαινιστικό, αγαπητικό μήνυμα ενός καινούριου φεμινισμού απολυτρωμένου από τον πρωτογενή, παλαιό εαυτό του. Τα Κεράσια της Εύας πόρρω απέχουν από πρωτόλειο· είναι ώριμη συλλογή, που κουβαλεί (και σηκώνει) πολλά, βαριά διαβάσματα. Στη συλλογή-σονάτα της Κατσαρού, μέσα από την «αποστασία» της Εύας («Πέθανε ο Θεός», σ. 22), παίζεται κατ᾽ επανάληψη το βιβλικό δράμα της Γένεσης και της Πτώσης, της Δουλείας και της Εξόδου, του παλαιού Νόμου και της καινής του Πληρώσεως. Στους στίχους ακούγεται, σαν αρμονική τριφωνία, η αντίδραση μιας Γώγου, που κατακεραυνώνει τους καταπιεστές της, η αγαπητική οργή μιας Πλαθ, όταν απευθύνεται στον Daddy, αλλά και ο απελπισμένος ερωτισμός μιας Πολυδούρη, που δεν παύει να αποζητά την ένωση των χειλιών. Από τα ποιήματα ξεπροβάλλει ο νιτσεϊκός θάνατος του Θεού αναβαπτισμένος ως salvatio dei, όχι πια όμως με την μπερξονική-καζαντζακική της έννοια· το Συμβολικό-Πατρικό πεδίο του Λακάν, αλλά ως ενσωμάτωση του Nom du Père στο νέο Θηλυκό· η σαρκικότητα της écriture féminine, όπως τη φαντάστηκε η Ελέν Σιξού, αλλά κυρίως η Λυς Ιριγκαρέ, της οποίας η parler-femme αρνείται, όπως και η Εύα της Κατσαρού, την απεικόνιση της Γυναίκας ως Απουσίας του Άνδρα (ή, όπως είπαμε πιο πάνω, ως Male Minus). Κυρίως, στα Κεράσια αντηχεί ως σημειωτική σταθερά η γλώσσα της εξέγερσης της Κριστέβα, αφού η Νέα Εύα είναι κατεξοχήν sujet-en-procès: υποκείμενο εν προόδω, Άνθρωπος (και όχι απλώς Γυναίκα) in statu nascendi, καθώς ανακαινίζει τη Μεγάλη Μητέρα του εξωφύλλου μας, την Εύα την Παλαιά. 

Σε δύσκολους εκδοτικά καιρούς και κόντρα στον συρμό να απαιτείται από τους συγγραφείς η περιβόητη «συμβολή», οι Εκδόσεις Ιωλκός εν σοφία επένδυσαν στη Βίκυ Κατσαρού. Ο εκδότης φρόντισε την έκδοση με μαστοριά. Το εξώφυλλο είναι απλά αριστουργηματικό. Η γραμματοσειρά είναι υπέροχη, το χαρτί σε προκαλεί να το χαϊδέψεις. Αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο. Μέσα στον σημερινό πληθωρισμό ποιητών, η Κατσαρού είναι — το λέω με πεποίθηση — the real thing. 

Η Βίκυ Κατσαρού