Tags

, , , , , , , , ,


Το κείμενο που ακολουθεί πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σύγχρονη Άποψη το 2010. To αναδημοσιεύουμε σήμερα εδώ, δυο ακριβώς χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου Δασκάλου. Άλλες νεκρολογίες για τον εκλιπόντα μπορείτε να διαβάσετε εδώ (Richard Hunter, Guardian) και εδώ (Eric Handley, Independent).

Λίγες μέρες πριν την εκδημία του Colin Austin, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου του Cambridge και Εταίρου του Κολλεγίου Trinity Hall, μια ομάδα στενών του φίλων (συναδέλφων, συνεργατών, μαθητών) λάβαμε από τη Mishtu, την αγαπημένη γυναίκα του, το ακόλουθο μήνυμα:

Ο καρκίνος του Colin επέστρεψε δριμύτερος στους πνεύμονες και το ήπαρ. Δεν υπάρχει πια άλλη διαθέσιμη θεραπευτική αγωγή και ο ογκολόγος τού παρέχει καταπραϋντική μόνο φροντίδα. Το σώμα του Colin είναι πολύ ασθενές, αλλά το μυαλό του εξαιρετικά διαυγές και παραγωγικό και ελπίζει ότι θα ολοκληρώσει την έκδοση του Μενάνδρου στη σειρά Oxford Classical Texts τους επόμενους μήνες.

Το μήνυμα είχε ημερομηνία 6 Αυγούστου. Το πρωί της 13ης Αυγούστου ο σπουδαίος αυτός φιλόλογος, ο λαμπρός άνθρωπος, έφευγε από τη ζωή. Ο χρόνος δεν του χαρίστηκε· του στέρησε τη χαρά να δει τελειωμένο το τελευταίο μεγάλο έργο της ζωής του. Αλλά ο Austin νίκησε τον χρόνο. Άλλωστε:

The great use of life is to spend it for something that will outlast it (William James)

Ο Colin François Lloyd Austin γεννήθηκε στην Αυστραλία στις 26 Ιουλίου 1941 από Βρετανό πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Το 1967 παντρεύτηκε τη γυναίκα της ζωής του, τη Mishtu Mazumdar, ζωγράφο, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά. Εγκύκλιες σπουδές έκανε στα Πανεπιστήμια του Cambridge (Jesus College), της Οξφόρδης (Christ Church), καθώς και στο Freie Universität του Βερολίνου. Από το 1965 μέχρι τον θάνατό του υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο του Cambridge σε διάφορες ακαδημαϊκές και διοικητικές θέσεις.

Η επιστημονική σταδιοδρομία του Colin Austin συνέπεσε με την ανακάλυψη πολλών και σημαντικών καινούριων παπύρων που περιείχαν λογοτεχνικά κείμενα της ελληνικής αρχαιότητας. Η καριέρα του αναλώθηκε στην έκδοση και τον σχολιασμό των κειμένων αυτών και τα αποτελέσματα υπήρξαν εντυπωσιακά.

Ο Austin εξέδωσε παπυρικά αποσπάσματα του Ευριπίδη, ενώ στην τελευταία δεκαετία της καριέρας του ασχολήθηκε επίσης με τα καινούρια ευρήματα από τον επιγραμματοποιό Ποσείδιππο. Το opus vitae του, όμως, υπήρξε η έκδοση των Κωμικών: Menandri Aspis et Samia (1969-1970)· Comicorum Graecorum Fragmenta in Papyris reperta (1973)· και πάνω από όλα, σε συνεργασία με τον Rudolf Kassel, το μνημειώδες Poetae Comici Graeci (1983-2001), οκτάτομο έργο που συγκεντρώνει όλα τα σωζόμενα αποσπάσματα της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας. H έκδοση αυτή έριξε στη λήθη την παλαιότερη του Kock. Εκτός κι αν η αιγυπτιακή γη μας επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις με νέα κείμενα, η αξία του έργου αυτού δεν θα ξεθωριάσει καθόλου για πολλές δεκαετίες. Εξονυχιστική μελέτη και του τελευταίου αποσπάσματος· προσεκτικότατα κριτικά και πλουσιότατα φιλολογικά υπομνήματα: σε τρεις-τέσσερις αράδες, γραμμένες σε κομψά λατινικά, οι Kassel-Austin καταφέρνουν να πουν τόσα όσα άλλοι θα αδυνατούσαν να εκφράσουν σε πολυσέλιδα ερμηνευτικά άρθρα…

Mishtu Austin, “Solstice”

O Austin υπήρξε από τους τελευταίους μιας μεγάλης γενιάς φιλολόγων, γαλουχημένων με ένα είδος κλασικής παιδείας που επί της ουσίας δεν προσφέρεται πια στα βρετανικά πανεπιστήμια: βαθύς γνώστης των κειμένων, τα οποία ήταν σε θέση να παραθέτει από στήθους σε βαθμό που πάντοτε σε άφηνε άφωνο, και ασυναγώνιστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, την οποία κατείχε σε όλες της τις αποχρώσεις και όλες τις επικοινωνιακές της ιδιαιτερότητες.

Για τον Austin τα αρχαία ελληνικά ήταν ζωντανή, όχι νεκρή γλώσσα. Προσφιλής του συνήθεια υπήρξε κάθε Χριστούγεννα να αποστέλλει στους φίλους του ευχετήριες κάρτες. Οι κάρτες αυτές απεικόνιζαν πάντοτε το πιο πρόσφατο από το εξαίσια μπατίκ της Mishtu και συνοδεύονταν από ένα τρυφερό ποιηματάκι γραμμένο από τον ίδιο σε άψογα αιολικά ή άλλα μέτρα. Ορισμένα από αυτά τα ποιήματα μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Ο καθένας από τους ανθρώπους που λάμβαναν τις ευχετήριες κάρτες του Colin ευεργετήθηκε μαζί με τόσους άλλους κάπου, κάπως, κάποτε από τον ογκόλιθο εκείνο της κλασικής φιλολογίας, που μας άφησε στις 13 Αυγούστου 2010. Είχε κι άλλα έργα μέσα του ο Austin κι άλλη ζωή· έφυγε γρήγορα. Αλλά τον είχε προειδοποιήσει, δυστυχώς, ο φίλος του ο Μένανδρος: ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος… 

Ο Austin υπήρξε σπουδαίος πανεπιστημιακός ερευνητής και δάσκαλος· υπήρξε όμως  πάνω από όλα θερμός και γνήσιος άνθρωπος. Ήξερε ποιος είναι και τι έκανε, δεν ήταν υποκριτικά ταπεινόφρων. Ποτέ όμως δεν γινόταν επιθετικός, ποτέ αγενής, ποτέ σαρκαστικός και είρων. Η φυσιογνωμία του ήταν χαρακτηριστική: κυκλοφορούσε συχνά με το κράνος του ποδηλάτη και τα μπατζάκια του παντελονιού τυλιγμένα μέσα στις κόκκινες συνήθως κάλτσες του· είχε ένα μονίμως ζωγραφισμένο καλόκαρδο χαμόγελο στο πρόσωπό του και μια απαλή, γαληνευτική χροιά στην κάπως λεπτή φωνή του. Λίγοι άνθρωποι σου άνοιγαν το σπίτι τους στην Αγγλία και ο Austin ήταν πάντοτε ένας από αυτούς. Τα πάρτυ στον ωραίο κήπο του σπιτιού του ήταν μυθικά. Σαράντα-πενήντα άνθρωποι καλεσμένοι κάθε φορά —φοιτητές και περαστικοί ερευνητές ως επί το πλείστον— να απολαμβάνουν τα υπέροχα γαλλικά κρασιά του και τα φροντισμένα κάρυ της Mishtu.

Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστε, δάσκαλε.

Mishtu Austin, “Orpheus” (batik)


Advertisements