Tags

, , , , ,


Οι “Λωτοφάγοι δεν είναι πολιτικό μπλογκ. Πολύ λιγότερα ακόμη γνωρίζω περί οικονομίας. Δεν είμαι, δόξα τω Θεώ, δημόσιο πρόσωπο και οι σκόρπιες αυτές σκέψεις μου ίσως να μην ενδιαφέρουν κανέναν απολύτως. Τις καταθέτω εδώ σε μια προσπάθεια μάλλον να περισυλλέξω τον εαυτό μου.

  1. Οι εξελίξεις του Σαββάτου ήταν η φυσική κατάληξη της ανεύθυνης συμπεριφοράς του τραπεζικού τομέα αλλά σε ίσο ή και μεγαλύτερο βαθμό της καταστροφικής πολιτικής της κυβέρνησης Χριστόφια, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δυνατότητες αντίστασης της κυβέρνησης Αναστασιάδη – να μην ανοητολογούμε – ήταν σχεδόν μηδενικές. Η κυβέρνηση έκανε σοβαρά λάθη σε επικοινωνιακό επίπεδο, ιδιαίτερα το πρώτο δεκαπενθήμερο του μηνός. Κάποιοι χειρισμοί επίσης την Παρασκευή το βράδυ θα μπορούσαν να ήταν καλύτεροι, ενδεχομένως. Οποιεσδήποτε όμως άλλες κατηγορίες καλύτερα να λείπουν, εκτός αν συνοδεύονται από στοιχεία. Η πικρή αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που διαφάνηκε τον Δεκέμβριο ότι η Τρόικα δεν ενδιαφερόταν πλέον να υποστεί άλλη κοροϊδία εκ μέρους της Κύπρου, ήταν σαφές ότι ο Μάρτης θα ήταν γδάρτης.
  2. Ο στόχος του κουρέματος που επιβλήθηκε δεν ήταν τα 6 δις που θα πάνε στο πρόγραμμα “σωτηρίας”, αλλά η ακύρωση, με μια μονοκοντυλιά, του χρηματοοικονομικού μοντέλου της Κύπρου· η διαγραφή, με μια ταχεία κίνηση, όπως αποκεφάλιζε τον Μεσαίωνα ο δήμιος τα θύματά του, του 50% του χρηματοπιστωτικού μας τομέα (το “υπερτροφικό” μέγεθος του οποίου, εντούτοις, δεν αποτέλεσε πρόβλημα ούτε το 2004 ούτε το 2008). Οι “εταίροι” μας, δηλαδή, προσπάθησαν να κάνουν σε μια νύχτα αυτό που είχαμε συμφωνήσει να επιτευχθεί μέχρι το 2018. Η απόφασή τους, με άλλα λόγια, ήταν στρατηγική επιλογή και δεν υπάρχει αμφιβολία: ασκούν εις βάρος μας ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, τις συνέπειες της οποίας θα νιώσει σύντομα ολόκληρη η Ευρώπη ή και ο κόσμος. Αλλά αυτό μικρή παρηγοριά αποτελεί για μας.
  3. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προσπάθησε να διασώσει την Κύπρο ως χρηματοπιστωτικό κέντρο, δηλαδή να συγκρατήσει την εκροή των καταθέσεων, διαμοιράζοντας τη ζημιά στη μεγαλύτερη δυνατή μερίδα των καταθετών και μειώνοντας έτσι τις απώλειες των μεγάλων παικτών. Η προσπάθεια αυτή ήταν κατά τη γνώμη μου ειλικρινής, αλλά άπελπις και θνησιγενής ταυτοχρόνως, καθώς δεν μπορούσε να αποτρέψει την εκροή κεφαλαίων.
  4. Ο μόνος πραγματικός τρόπος να περισωθούν οι εναπομείνασες ξένες καταθέσεις θα ήταν να προστατευθούν είτε με ρωσική παρέμβαση είτε με ευρωπαϊκές ή άλλες πραγματικές εγγυήσεις. Τίποτε από αυτά δεν έγινε μέχρι στιγμής, ακριβώς επειδή ο στόχος των Ευρωπαίων ΔΕΝ ήταν να παραμείνουν στην Κύπρο τα ξένα δις. Τα κίνητρα των Ρώσων απομένει να τα δούμε, αλλά δεν αποκλείεται να σχετίζονται με την εξαγορά των κυπριακών τραπεζών ή/και με το φιλέτο του φυσικού αερίου.
  5. Αυτή τη στιγμή η προστασία του μικροκαταθέτη είναι ο μόνος τρόπος να αποκατασταθεί μέρος της χαμένης εμπιστοσύνης στο σύστημα και να αποτραπεί το καθολικό bank run. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αποδεχθούμε αύξηση της ζημιάς των “μεγάλων”, ώστε να μηδενιστεί ή να μειωθεί στο ελάχιστο η απώλεια των “μικρών” – εκτός αν έχει βρεθεί άλλη πηγή εισοδημάτων εντός ή εκτός Τρόικας (προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται, αν και ακούμε διάφορα, που ελπίζουμε να᾽ν αλήθεια). Σε κάθε περίπτωση, η ιερή βάση του καπιταλισμού, η Εγγύηση για τον μικρό καταθέτη, δεν πρέπει να πληγεί, αλλιώς θα ζήσουμε κωμικοτραγικές στιγμές (άνθρωποι να κλείνουν λογαριασμούς ακόμη και χιλίων ευρώ και να κρατάνε τα λεφτά κάτω απ᾽ το μαξιλάρι τους) και το χρηματοπιστωτικό σύστημα και μαζί του όλη η οικονομία θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.
  6. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και σοβαροί αυτή την ώρα: η τυφλή απόρριψη του μνημονίου χωρίς αντιπρόταση και εναλλακτικό σχέδιο, η άμεση επιστροφή στη λίρα και οι λοιπές συνταγές άτακτης χρεωκοπίας που άμεσα ή έμμεσα εισηγούνται διάφοροι – συνοδεύοντάς τις με άστοχες συγκρίσεις με το Ναι του 2004 και απαράδεκτες ύβρεις όπως “Ναινίκος” κτλ – οδηγούν μαθηματικά, όχι σε “restart”, όπως διατείνονται, αλλά σε πλήρη διάλυση του συστήματος, η οποία θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό επίπεδο. Αντίθετα, η πικρή παραδοχή ότι από δω και μπρος θα πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε εντός του ευρώ με το 50% του οικονομικού μας μεγέθους δημιουργεί ελπίδες σταθεροποίησης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ουσιαστικά, η επιλογή που αντιμετωπίζουμε δεν είναι ανάμεσα στη σωτηρία και τον θάνατο, αλλά ανάμεσα στον θάνατο και τον ακρωτηριασμό. Η τελευταία λύση είναι σκληρή, αλλά σώζει τουλάχιστον τη ζωή. Το χρηματικοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, όπως το ξέραμε, έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη, αλλά η χρεωκοπία, δηλαδή η ολοκληρωτική ισοπέδωση της οικονομίας, μπορεί ακόμη και πρέπει οπωσδήποτε να αποτραπεί, διότι είναι δρόμος χωρίς επιστροφή.

Καθήκον μας αυτή την ώρα είναι να προστατεύσουμε πάνω από όλα και πρώτα από όλα τον απλό άνθρωπο, χωρίς τον οποίο δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης (και χωρίς τον οποίο δεν υφίσταται η έννοια του κράτους και της δημοκρατίας). Μέρος των μεγάλων καταθέσεων μπορεί ίσως ακόμη να προστατευθεί με τα ανάλογα ανταλλάγματα και κίνητρα. Ίσως.

Δεν μπορούμε ακόμη ως χώρα να τοποθετηθούμε ούτε με ξεκάθαρο ΝΑΙ ούτε με ξεκάθαρο ΟΧΙ απέναντι στο νομοσχέδιο, διότι τόσο το Ναι όσο και το Όχι οδηγούν στην καταστροφή. Η Βουλή δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάρει οριστική απόφαση, πριν ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο και πριν δημιουργηθούν πραγματικές εναλλακτικές επιλογές, οι οποίες, από ό,τι φαίνεται, τεκταίνονται. Πρέπει οπωσδήποτε να κερδηθεί χρόνος για την πολιτική διεργασία. Το κλείσιμο των τραπεζών ίσως και για το υπόλοιπο της βδομάδας και η αναβολή της οριστικής τοποθέτησης είναι κατά την ταπεινή άποψη αυτού του πολίτη ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης για την ώρα.

Advertisements