Tags

, ,


Goethe. Painting by Luise Seidler (Weimar 1811)

Goethe. Painting by Luise Seidler (Weimar 1811) (Photo credit: Wikipedia)

Τα διαβάσματά μου με οδήγησαν σε ένα αποσματικό δραματικό έργο του Goethe γραμμένο το 1773 με θέμα τον μύθο του Προμηθέα. Ο Γκαίτε είχε το χάρισμα του Μίδα, απαλλαγμένος όμως από την απληστία του στενόμυαλου και αλαζονικού βασιλιά του αρχαίου μύθου: ό,τι άγγιζε μετατρεπόταν σε χρυσή ποίηση.

Σε μια αποστροφή του έργου, ο Προμηθέας στέκεται μπροστά από μια σειρά αγαλμάτων, που είναι τα άψυχα ακόμη σώματα των ανθρώπων – των παιδιών του – που δημιούργησε κατά τη δική του εικόνα και ομοίωση. Μόλις πριν από λίγο είχε δεχτεί την ενοχλητική επίσκεψη του Ερμή και τις αφόρητες πιέσεις του δειλού αδελφού του, του Επιμηθέα, να αποδεχθεί την πρόταση του Δία: υποταγή έναντι ανταλλαγμάτων. Ο Δίας προτείνει στον Προμηθέα να εγκατασταθεί στον Όλυμπο και να γίνει κυρίαρχος όλης της γης σκύβοντας φυσικά το κεφάλι στο ανώτερο κυρίαρχο, τον πατέρα ἀνδρῶν τε θεῶν τε. 

H απάντηση του Προμηθέα είναι μνημειώδης για την περηφάνια και την ανεξαρτησία της. Προσωπικά, όμως, με συγκίνησε για άλλο λόγο: είναι ίσως η πιο λυρική, η πιο τρυφερή ποιητική αποτύπωση της πατρικής αγάπης που έχω διαβάσει ποτέ. Την παραθέτω και τη μεταφράζω ως χάρισμα στα δύο δικά μου αγόρια:

Hier meine Welt, mein All!
Hier fühl ich mich;
Hier alle meine Wünsche
In körperlichen Gestalten.
Meinen Geist so tausendfach
Geteilt und ganz in meinen teuern Kindern.

Εδώ είναι ο κόσμος μου, το όλον,
εδώ γνωρίζω τον εαυτό μου,
εδώ τα θέλω μου όλα σαρκώνονται
σε ανθρωπίνων σωμάτων μορφές.
Το πνεύμα μου, χιλιάδες θραύσματα,
στα ακριβά παιδιά μου ενοποιείται.