Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Δείτε επίσης:

Ο χορός υπήρξε κυρίαρχος στα πρώτα στάδια εξέλιξης της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, αλλά σταδιακά ο ρόλος και η σημασία του μειώθηκαν. Σχολιάστε αναφερόμενοι στις ιστορικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ.

«Γενέθλια» της τραγωδίας θεωρείται η στιγμή κατά την οποία ο Θέσπις ὑπεκρίθη τῷ χορῷ, δηλαδή υπεισήλθε σε διάλογο με τον κορυφαίο του χορού, κατά πάσα πιθανότητα μεσούσης μιας παράστασης διθυράμβου.

Είναι πολύ πιθανόν, αν κρίνουμε από τους Πέρσες και από τις λοιπές γνωστές τραγωδίες του Αισχύλου, ότι ο τραγικός χορός στα πρώτα 50-60 χρόνια της ζωής του είδους —τότε αριθμούσε 12 μέλη — είχε ιδιαίτερα ενισχυμένο ρόλο στην παράσταση και ποσοτικά και ποιοτικά.

greek-chorusΜε τον Σοφοκλή συνδέεται η αύξηση των μελών του τραγικού χορού από 12 σε 15. Στην τραγωδία του Σοφοκλή ο τραγικός χορός αποκρυσταλλώνει πια τον ρόλο του παρατηρητή των γεγονότων, ο οποίος κατά κανόνα δεν μετέχει ενεργά στην εξέλιξη της πλοκής, αλλά συμπαρίσταται ψυχολογικά στον πρωταγωνιστή, συμπυκνώνει στα άσματά του την ηθική, «διδακτική» ουσία των δρωμένων και ανάγει τη δράση στο Καθόλου με μυθολογικές και άλλες αναγωγές.

Τον ρόλο αυτό επιτελεί ο χορός και στις πλείστες γνωστές τραγωδίες του Ευριπίδη. Στον Ευριπίδη όμως σταδιακά τα χορικά άσματα αποσπώνται από τη δράση: οι χοροί ειδικά του ύστερου Ευριπίδη τραγουδούν χορικά άσματα που δεν προκύπτουν στενά από τα γεγονότα, αλλά έχουν ένα γενικότερο, ουδέτερο χαρακτήρα. Αυτή η τάση θα κυριαρχήσει σιγά-σιγά, σε βαθμό που τα χορικά, ήδη από τα τέλη του 5ου αιώνα (π.χ. στον Αγάθωνα, κατά τις μαρτυρίες) θα καταστούν εν τέλει ἐμβόλιμα: χορικά δηλαδή ιντερμέδια, που παρεμβάλλονται μεταξύ των επεισοδίων. Τα τραγούδια αυτά ενδέχεται να μην τα συνέθετε καν ο ίδιος ο τραγικός ποιητής· να ήταν κοινά άσματα της εποχής ή/και χορικά στα οποία ο συγκεκριμένος χορός είχε τρόπον τινά «εξειδικευθεί».

Η εξέλιξη αυτή δεν είναι άσχετη με το γεγονός ότι από τον 4ο αιώνα και εξής τα έργα γράφονται με σκοπό την εξαγωγή τους σε όλο τον ελληνικό κόσμο. Κατά τις περιοδείες τους οι τραγωδοί δεν συνοδεύονταν από τους χορούς, αλλά προσλάμβαναν χορευτές επί τόπου. Μία ακόμη εξέλιξη σχετίζεται με την υποχώρηση της σημασίας των χορικών στην τραγωδία (ίσως να αποτελεί εν μέρει συνέπεια και της υποχώρησης αυτής): η αλλαγή στην αρχιτεκτονική του θεάτρου και η δημιουργία του προσκηνίου, δηλαδή της υπερυψωμένης σκηνής, η οποία διαχωρίζει πια ξεκάθαρα τον χώρο δράσης των ηθοποιών από την ορχήστρα. Το χορικό στοιχείο, βεβαίως, δεν εκλείπει ποτέ από την τραγωδία, δηλαδή η βασικη δόμηση της τραγωδία στη βάση της εναλλαγής αδόμενων και απαγγελλόμενων μερών δεν καταργείται: συνεχίζει να υπάρχει, αλλά επιτελεί πια άλλο ρόλο.

Ποιες είναι οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ τραγικού και κωμικού χορού;

Βασική διαφορά ανάμεσα στον τραγικό και τον κωμικό χορό είναι ότι ο δεύτερος έχει σαφώς αποφασιστικότερη συμμετοχή στη δράση και την εξέλιξη της πλοκής. Ως ουσιαστικός συμπρωταγωνιστής στο δράμα, ο κωμικός χορός έχει συχνά σαφέστερα διαμορφωμένο δραματικό χαρακτήρα από ό,τι ο τραγικός χορός. Επίσης, ο κωμικός χορός αποτελεί κατά κανόνα την καθοριστικότερη συμβολική αποτύπωση του κεντρικού θέματος του έργου, όχι μόνο με τα λόγια και τις πράξεις του, όχι μόνο με τον χαρακτήρα και τον ρόλο του στη δράση, αλλά ακόμη και με το προσωπείο και το κοστούμι του.

Ο τραγικός χορός, από την άλλη πλευρά, σπανίως δρα τόσο αποφασιστικά ή φέρει τόσο κεντρικό συμβολισμό σε ένα έργο. Ο ρόλος του είναι συνήθως να προβαίνει σε γενικεύσεις που εξάγουν το ηθικό απόσταγμα, υπογραμμίζουν το διακύβευμα της δράσης και κατευθύνουν τον θεατή στο πώς να ερμηνεύσει τα γεγονότα. Ο τραγικός χορός επίσης επιχειρεί αναγωγές του μύθου σε ένα ακόμα πιο μακρινό μυθολογικό παρελθόν προσδίδοντας έτσι προοπτική στα δρώμενα.

02comicchorusmenonhorsesΠέρα από την προώθηση της πλοκής και την προβολή κεντρικών συμβολισμών, διαφορετική είναι η συμβολή του τραγικού και του κωμικού χορού στο θεατρικό γεγονός ως θέαμα. Πολυανθρωπότερος (εφόσον αποτελούνταν από 24 μέλη σε αντίθεση με τα 12 ή 15 μέλη της τραγωδίας) και ζωηρότερος, ο κωμικός χορός συντελούσε στη δημιουργία έντονων οπτικών και ακουστικών εντυπώσεων στην παράσταση. Ο κωμικός χορός συνέβαλλε αποφασιστικά στο θέαμα, εφόσον η πολυπληθής σύνθεσή του και η πολύχρωμη, πολύβουη και εκρηκτική του εμφάνιση δημιουργούσαν ένα υπέροχο πανδαιμόνιο στην ορχήστρα. Και ο τραγικός χορός μπορύσε βέβαια να είναι θεαματικός, υπήρχε όμως σαφής, ποσοτική τουλάχιστον διαφορά.

Τέλος, ο κωμικός χορός εμφανίζει εντονότερη αυτοαναφορικότητα και πιο έκτυπη μεταθεατρική συνείδηση. Τόσο ο τραγικός όσο και ο κωμικός χορός κινούνται οριακά ανάμεσα στον κόσμο του έργου και στον κόσμο του πολιτικού, ιστορικού και κοινωνικού πλαισίου του έργου. Ενώ στην τραγωδία, όμως, είναι ελάχιστες οι στιγμές εκείνες κατά τις οποίες ο δυισμός αυτός τονίζεται και αφήνεται να έλθει στην επιφάνεια, ο κωμικός χορός δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να αξιοποιήσει τη διττή φύση του. Η αποθέωση αυτού του δυισμού στην κωμωδία είναι η παράβαση.

Τι είναι ο κομμός;

Κομμός είναι ο αμοιβαίος θρήνος μεταξύ χορού και υποκριτή. Ο όρος αναφέρεται στο χτύπημα του στήθους (κόπτω = χτυπώ), χειρονομία που χρησιμοποιείται συχνά στον τελετουργικό θρήνο. Το πιο εύγλωττο παράδειγμα κομμού στην τραγωδία είναι ο αμοιβαίος θρήνος Ξέρξη και χορού στην τελική σκηνή των Περσών, κατά τον οποίο θρηνείται η ολοκληρωτική καταστροφή του περσικού στρατού και (όπως υπονοείται) της αυτοκρατορίας γενικά.

Ποια ήταν η σημασία της μουσικής στην αρχαία ελληνική τραγωδία;

Η μουσική ήταν κορυφαίας σημασίας μέρος της αρχαιοελληνικής θεατρικής παράστασης, το οποίο δυστυχώς δεν έχει σωθεί σήμερα. Ήταν άκρως σημαντική στα χορικά άσματα και στα ἀπὸ σκηνῆς μέλη (μονωδίες, «άριες») των υποκριτών. Δεν εκτελούνταν από πολυπρόσωπη, πολυφωνική ορχήστρα, αλλά από τον αυλητή, ο οποίος ήταν ορατός στον θεατρικό χώρο (και ντυμένος με κατάλληλο κουστούμι) και έπαιζε τον αὐλόν, όργανο που έμοιαζε, κατά πάσα πιθανότητα, με το σύγχρονο όμποε.

_________________5066e6e33d135Τα μέτρα και άρα οι ρυθμοί των λυρικών μερών του χορού ήταν ποικίλα (αιολικά, τροχαϊκά, δακτυλικά κ.ά.). Κάθε μέτρο συνδεόταν με ένα ιδιαίτερο είδος μουσικής και ένα ιδιαίτερο είδος χορογραφίας. Καθώς εξελισσόταν η τραγωδία, η μουσική καθίστατο ολοένα πιο πολύχρωμη, περίτεχνη και περιπαθής («Νέα Μουσική»), σε βαθμό που σκανδάλιζε όσους είχαν συντηρητική αισθητική. Η μουσική τελικά κατέστη και αυτή ουσιαστικό μιμητικό μέσο. Συνηθίζονταν οι χρωματισμοί και τα άσματα σε ψιλούς τόνους, ιδιαίτερα στον Ευριπίδη και κατόπιν. Από το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα και εξής αυξήθηκαν επίσης και οι μονωδίες στα δράματα.

Αναπτύξτε με συντομία το περιεχόμενο του όρου ἐκκύκλημα. Περιγράψτε συνοπτικά τη χρήση του ἐκκυκλήματος σε μία τραγωδία και μία κωμωδία που γνωρίζετε.

Ἐκκύκλημα αποκαλούνταν ένα θεατρικό μηχάνημα, το οποίο φαίνεται ότι βρισκόταν σε λειτουργία ήδη από την εποχή της Ορέστειας του Αισχύλου (αν και ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν το γεγονός αυτό). Σίγουρα βρισκόταν σε λειτουργία κατά τον ύστερο 5ο και τον 4ο αιώνα. Το ἐκκύκλημα ήταν τροχήλατη πλατφόρμα, η οποία μπορούσε να εξαχθεί από την κεντρική θύρα του σκηνικού οικοδομήματος. Λειτουργία του ἐκκυκλήματος στην τραγωδία ήταν να επιδεικνύει προς τους θεατές σκηνές που λάμβαναν χώρα στον εσωτερικό χώρο ή (συνηθέστερα) τα αποτελέσματά τους, όπως π.χ. το πτώμα ενός χαρακτήρα που δολοφονήθηκε μέσα στο παλάτι.

Στην τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια, για παράδειγμα, το ἐκκύκλημα χρησιμοποιείται κατά πάσα πιθανότητα για να εκτεθούν ενώπιον των θεατών αλλά και των λοιπών χαρακτήρων του έργου τα πτώματα του Αγαμέμνονα και της Κασσάνδρας αρχικώς (στον Αγαμέμνονα), του Αιγίσθου και της Κλυταιμήστρας κατόπιν (στις Χοηφόρους), σε δύο σκηνές μάλιστα που καθρεφτίζουν η μία την άλλη.

Αναπτύξτε τη σημασία των ακόλουθων όρων: (α) σκηνή· (β) λογεῖον· (γ) παρασκήνια· (δ) κοῖλον· (ε) προσκήνιον· (στ) διάζωμα· (ζ) προεδρία· (η) πάροδοι· (θ) θεολογεῖον.

(α) Ο όρος σκηνή αναφέρεται στο σκηνικό οικοδόμημα στην παρυφή της ορχήστρας, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την αναπαράσταση ενός εσωτερικού χώρου, π.χ. ανακτόρου, οικίας, ναού, σκηνής, σπηλιάς κτλ., για τις ανάγκες του κάθε έργου. Για το μεγαλύτερο μέρος του 5ου αιώνα η σκηνή ήταν ένα ξύλινο παράπηγμα, που στηνόταν πριν από τις δραματικές εορτές.

(β) Ο στενός χώρος ανάμεσα στη σκηνή και στην ορχήστρα, που αποτελούσε τον κύριο (αν και όχι τον μοναδικό κατά τον 5ο αιώνα) χώρο δράσης των υποκριτών, το λογεῖον (κυρ. «χώρο των ομιλητών»). Είναι πιθανό ότι το λογείον ήταν αρχικά τελείως επίπεδο, αργότερα όμως πήρε τη μορφή ελαφρά ανυψωμένης πλατφόρμας, ίσως για να μην κρύβει ο χορός τους υποκριτές από τους θεατές. [Από την ελληνιστική εποχή σε πολλά θέατρα το λίθινο πια λογείον στηρίχθηκε πάνω σε περίστυλη στοά και ανυψώθηκε κατά δύο και πλέον μέτρα πάνω από τη ορχήστρα]

(γ) Παρασκήνια ονομάζονταν οι δύο πτέρυγες που προεξείχαν στα πλάγια του θεατρικού οικοδομήματος και πλαισίωναν οπτικά το λογείον. [Η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι προστέθηκαν στο λογείον από τον 4ο αιώνα και μετά, αν και μερικοί υποστηρίζουν την ύπαρξή τους από τον 5ο αιώνα κιόλας].

(δ) Κοῖλον ονομαζόταν ο αμφιθεατρικός χώρος γύρω από την ορχήστρα όπου κάθονταν οι θεατές. Το κοῖλον, με εξαίρεση την προεδρία, που έγινε λίθινη στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα, περιλάμβανε ξύλινα καθίσματα μέχρι και τη δεκαετία του 330 π.Χ., οπότε στο πλαίσιο των ανακαινίσεων που προώθησε ο Λυκούργος το κοῖλον, όπως και ολόκληρο το θέατρο, έγινε λίθινο.

(ε) Προσκήνιον ήταν η υπερυψωμένη σκηνή η οποία διαχώριζε ξεκάθαρα τον χώρο δράσης των ηθοποιών από εκείνον του χορού (την ορχήστρα) και χρονολογείται όχι νωρίτερα από την ελληνιστική εποχή στο Θέατρο του Διονύσου (εμφανίζεται νωρίτερα σε άλλα θέατρα).

(στ) Διάζωμα ονομάζεται ο οριζόντιος διάδρομος που χωρίζει το κοῖλον σε δύο χώρους και κατ᾽ επέκταση οι δύο χώροι αυτοί. Έτσι στο Θέατρο του Διονύσου από το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα και εξής, δηλαδή στο λεγόμενο Θέατρο του Λυκούργου, μπορούμε να μιλάμε για το κάτω και για το άνω διάζωμα, καθώς στον χώρο πάνω από τα καθίσματα του 5ου αιώνα προστέθηκαν επιπλέον σειρές καθισμάτων βάθους πέντε περίπου μέτρων.

(ζ)Προεδρία αποκαλείται η πρώτη σειρά των καθισμάτων στο Θέατρο του Διονύσου, η οποία προοριζόταν για σημαντικούς κρατικούς και θρησκευτικούς αξιωματούχους, τιμώμενους προσκεκλημένους του αθηναϊκού κράτους και άλλους επισήμους. Δεσπόζουσα θέση στην προεδρίαν είχε ο ιερέας του Διονύσου και η ιέρεια της Αθηνάς. Η προεδρία απέκτησε μαρμάρινα καθίσματα ήδη κατά την ανακαίνιση του Θεάτρου του Διονύσου που έγινε το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα και πιστώνεται στον Περικλή.

(η)Εἴσοδοι ή πάροδοι ονομάζονται τα δύο περάσματα ένθεν και ένθεν του σκηνικού οικοδομήματος από τα οποία κάνει την εμφάνισή του ο χορός στην Πάροδο αλλά και διάφοροι χαρακτήρες που προσέρχονται στη σκηνή από διάφορες εξωσκηνικές τοποθεσίες. Οι τοποθεσίες αυτές είναι, ειδικά στην τραγωδία, αυστηρά γεωγραφημένες· σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, η μία από τις δύο παρόδους θεωρείται συμβατικά ότι οδηγεί προς το ἄστυ και η άλλη προς την ύπαιθρο και το εξωτερικό. Αυτό όμως δεν αποτελεί απαράβατο κανόνα, αλλά συνθήκη που προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε δράματος.

(θ) Θεολογεῖον ονομάζεται ο επίπεδος χώρος στην οροφή του σκηνικού οικοδομήματος στον οποίο, στην τραγωδία, εμφανίζονται διάφορες μεταφυσικές οντότητες είτε με τη βοήθεια της μηχανῆς είτε χωρίς αυτήν. Στην κωμωδία του Αριστοφάνη το θεολογεῖον επιτελεί, φυσικά, διάφορες κωμικές λειτουργίες, όπως, π.χ., στις «Νεφέλες» όταν σ᾽ αυτό εμφανίζεται στο τέλος κατά πάσα πιθανότητα ο Στρεψιάδης, ως θεός-τιμωρός που κατακαίει το Φροντιστήριο.

0901000-01

Αναπτύξτε το περιεχόμενο των όρων: (i) θυμέλη· (ii) προεδρία.

Θυμέλη ονομαζόταν ο βωμός που υποτίθεται ότι υπήρχε μόνιμα στο μέσο της ορχήστρας ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Οι αρχαιολογικές έρευνες δεν αποκάλυψαν πέραν πάσης αμφιβολίας την ύπαρξη τέτοιου βωμού σε κανένα αρχαιοελληνικό θέατρο. Ο βωμός στον οποίο γινόταν η θυσία προς τον Διόνυσο στην Αθήνα βρισκόταν μπροστά από τον ναό του θεού, πίσω από το σκηνικό οικοδόμημα. Αν οι ανάγκες της παράστασης, βέβαια, απαιτούσαν την ύπαρξη βωμού ως σκηνικού αντικειμένου, κάτι τέτοιο μπορούσε να ρυθμιστεί, αλλά ο βωμός δεν πρέπει να αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς στην αρχιτεκτονική του θεάτρου.

Προεδρία ονομαζόταν η τιμητική πρώτη σειρά των καθισμάτων στο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Τα καθίσματα αυτά επιφυλάσσονταν για τους ξένους πρεσβευτές, κρατικούς άρχοντες, τους σημαντικότερους θρησκευτικούς αξιωματούχους (όπως η ιέρεια της Αθηνάς Πολιάδος) και πρώτα από όλα για τον ιερέα του Διονύσου. Στην προεδρία κάθονταν επίσης και άλλα τιμώμενα πρόσωπα. Στο Θέατρο του Διονύσου, η πρώτη μαρμάρινη, μνημειώδης προεδρία συνδέεται με τις αρχιτεκτονικές μεταρρυθμίσεις επί Περικλή. Στην προεδρία, όπως σώζεται σήμερα, καταμετρούνται 67 μαρμάρινοι τιμητικοί θώκοι με χαραγμένο τον τίτλο του αξιωματούχου για τον οποίο προορίζεται.

Στις Θεσμοφοριάζουσες, το ἐκκύκλημα τίθεται σε κωμική χρήση (η οποία σατιρίζει, προφανώς, την κατάχρησή του στην τραγωδία): πάνω σε αυτό βρίσκεται ο Αγάθων, όταν συναντά τον Ευριπίδη. Στην πραγματικότητα, η σκηνή που παρακολουθούμε είναι εσωτερική: απλά ο Αγάθων «βγαίνει προς τα έξω» χάρη στο ἐκκύκλημα!

Ποιο το περιεχόμενο των όρων: (i) περίακτοι· (ii) σκηνογραφία

Περίακτοι ονομάζεται θεατρική συσκευή, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο αρχαίο θέατρο κατά τα ελληνιστικά χρόνια. Πρόκειται για περιστρεφόμενο σύστημα πρισμάτων, στις τρεις πλευρές του οποίου προσαρμόζονταν ξύλινες πινακίδες με ζωγραφικές παραστάσεις που αναπαρίσταναν χονδρικώς τον σκηνικό χώρο της δράσης. Τοποθετούνταν είτε δίπλα στις εισόδους που οδηγούσαν προς το σκηνικό οικοδόμημα είτε δίπλα στα δύο ακραία θυρώματα.

Με τον όρο σκηνογραφία στο αρχαίο θέατρο εννοούμε κάτι διαφορετικό συγκριτικά με το σύγχρονο: εννοούμε τη διαμόρφωση του σκηνικού χώρου με τη βοήθεια της ζωγραφικής, είτε με την έννοια ότι η ζωγραφική απέδιδε με την τεχνική του βάθους τα αρχιτεκτονικά μέλη του σκηνικού οικοδομήματος είτε με την έννοια της χρήσης ζωγραφικών παραστάσεων για τη δημιουργία σχετικής σκηνικής ψευδαίσθησης (έχουν εκφραστεί και οι δύο απόψεις: το δεύτερο συμβαίνει σίγουρα από τον 4ο αιώνα κ.ε.). Η εισαγωγή της «σκηνογραφίας» αποδίδεται από τον Αριστοτέλη στον Σοφοκλή και από το Βιτρούβιο στον Αισχύλο.

περίακτοι

Περίακτοι με σκηνογραφία (μακέτα)

(α) Ποιες αλλαγές επέφερε στην αρχιτεκτονική του Θεάτρου του Διονύσου ο Αθηναίος πολιτικός Λυκούργος μεταξύ του 338 και του 326 π.Χ; (β) Ποιες διαφοροποιήσεις επέρχονται στο Θέατρο του Λυκούργου κατά την (ύστερη μάλλον) Ελληνιστική Περίοδο;

(α) Οι σημαντικότερες αλλαγές που επιφέρει ο Λυκούργος στο Θέατρο του Διονύσου μεταξύ του 338-326 π.Χ. είναι οι ακόλουθες: (α) μετατρέπει το κοῖλον, δηλαδή τον χώρο όπου βρίσκονται τα καθίσματα των θεατών, από ξύλινο σε λίθινο δίνοντάς του τη μορφή που εμείς αναγνωρίζουμε σήμερα (ο Περικλής είχε ήδη δημιουργήσει μαρμάρινη προεδρίαν). Το κοῖλον αποκτά επίσης επί Λυκούργου και άνω διάζωμα, δηλαδή μερικές επιπλέον σειρές καθισμάτων στην κορυφή της νότιας κλιτύος της Ακρόπολης: με τον τρόπο αυτό η χωρητικότητα του θεάτρου υπολογίζεται ότι έφτανε πια στις 14-17 χιλιάδες θεατές· (β) από λίθο είναι πια και το σκηνικό οικοδόμημα, η σκηνή, η οποία αποκτά μία κεντρική μνημειώδη πύλη και δύο πλάγιες θύρες· (γ) πιθανότατα, το σκηνικό οικοδόμημα του Λυκούργου διαμόρφωνε επίσης τα λεγόμενα παρασκήνια, δηλαδή δύο πλαϊνές πτέρυγες, που πλαισίωναν τον χώρο δράσης των ηθοποιών. Οι αρχαιολόγοι ερίζουν σχετικά με το κατά πόσον το Θέατρο του Λυκούργου διέθετε υπερυψωμένο λογεῖον (λογεῖον ονομαζόταν η πλατφόρμα πάνω στην οποία κινούνται οι ηθοποιοί). Το πιθανότερο είναι ότι το υπερυψωμένο αυτό λογεῖον, το οποίο μπορούσε σε κάποιες περιπτώσεις να φτάνει σε ύψος και τα 3.5 μέτρα, είναι, όσον αφορά πάντα στο αθηναϊκό Θέατρο του Διονύσου, δημιούργημα της ύστερης ελληνιστικής περιόδου.

(β) Στο θέατρο με προσκήνιο, το τυπικό ελληνιστικό θέατρο, η υπερυψωμένη πλατφόρμα των ηθοποιών στηρίζεται σε κίονες και φτάνει, όπως είπαμε, σε μεγάλο ύψος. Αυτό το υπερυψωμένο λογεῖον καθιστά μη πρακτική την ύπαρξη των παρασκηνίων και ως εκ τούτου τα οδηγεί στη σμίκρυνση και στη βαθμιαία εξαφάνιση. Η υπερυψωμένη σκηνή, παράλληλα με τη συρρίκνωση του ρόλου του χορού στο θέατρο, οδηγεί επίσης στη σμίκρυνση της ορχήστρας. Το ελληνιστικό οικοδόμημα, πέρα από τις τρεις θύρες, διέθετε και αριθμό ανοιγμάτων (θυρώματα), στα οποία τοποθετούνταν η σκηνογραφία, δηλαδή ζωγραφικοί πίνακες που προσέδιδαν, χονδρικώς, συγκεκριμένο χαρακτήρα στον θεατρικό χώρο.

Advertisements