Tags

, , , , , , , ,


Untitled-225Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί αντί του Ντερβίς Έρογλου στην «προεδρία» της ούτω καλούμενης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου (ΤΔΒΚ) αποτελεί θετική είδηση. Η προεκλογική πλατφόρμα του Ακιντζί, κυρίως όμως η μακρά θητεία του ως «δημάρχου» της κατεχόμενης Λευκωσίας, επιτρέπουν πράγματι μια αμυδρή έστω ελπίδα ότι η τουρκοκυπριακή διαπραγματευτική ομάδα θα παρουσιάσει διαλλακτικότερο πρόσωπο στον νέο γύρο συνομιλιών που, σύντομα ελπίζω, πρόκειται να αρχίσει.

Την ίδια στιγμή, όμως, η γνωστή ελληνική μας αμετροέπεια, ο ακατάσχετός μας συναισθηματισμός, έχει ωθήσει ήδη πολλούς από την πλευρά μας σε εκδηλώσεις ενθουσιασμού τουλάχιστον υπερβολικές και πρόωρες. Μέχρι και δάκρυα χαράς βιώσαμε σε κάποιες περιπτώσεις, λες και το Κυπριακό μπορεί να θεωρείται ήδη λυμένο.

Snip20150427_2Όσοι παρακολουθούν αυτά που κατά καιρούς λέω και γράφω γνωρίζουν πως επ᾽ ουδενί δεν ανήκω στη χορεία των σεσημασμένων λυσοφοβικών (ξέρουν ποιοι είναι αυτοί, ας μην τους κάνουμε τη χάρη να τους ονοματίσουμε). Με ενοχλούν όμως οι ακρότητες που περιέγραψα πιο πάνω, όχι μόνο επειδή δεν δικαιολογούνται από τα πράγματα, αλλά επειδή ενδέχεται να αποβούν επικίνδυνες. Όταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, π.χ., πλημμυρίζουν με το μήνυμα «Εκλέγοντας τον Ακιντζί οι Τουρκοκύπριοι απέδειξαν ότι θέλουν λύση. Τώρα η μπάλα είναι στο γήπεδό μας», τότε η πίεση μετατίθεται, ως μη ώφειλε, στον δικό μας διαπραγματευτή υπονομεύοντας τη διαπραγματευτική μας θέση.

Προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στην πλευρά μας όσοι αφελώς διατείνονται πως οι Τ/Κ απέδειξαν τη βούλησή τους για λύση, δηλαδή με λίγα λόγια εξάντλησαν τις υποχρεώσεις τους, απλώς και μόνο επειδή ανέβασαν στην εξουσία έναν άνθρωπο, όποιος κι αν είναι αυτός. Είναι επικίνδυνος ο υπαινιγμός που κρύβεται στη φράση «τώρα η μπάλα είναι στο δικό μας γήπεδο». Οι Τ/Κ εξέλεξαν τον Ακιντζί κι εμείς με κάποιο τρόπο καλούμαστε να «ανταποδώσουμε». Να ανταποδώσουμε, όμως, ΤΙ και κυρίως ΠΩΣ ακριβώς; Με περαιτέρω υποχωρήσεις πριν καν επαναρχίσουν οι συνομιλίες, πριν καν ο Ακιντζί ανοίξει τα χαρτιά του; Αυτό άραγε θεωρεί δέον να πράξει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος, αν ευσταθούν οι πληροφορίες, εξετάζει την εφαρμογή μονομερών Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης; Ας ελπίσουμε ότι ο νυν Πρόεδρος δεν θα επαναλάβει το λάθος που έκανε το 2008 ο προκάτοχός του, ο οποίος, πεπεισμένος a priori πως ο «φίλος του ο Μεχμέτ Αλή», ως προοδευτικός μαρξιστής και καλός σύντροφος, θα ανταποκρινόταν, έδωσε πολλά και δεν έλαβε σχεδόν τίποτα.

Ευτυχώς, οσονούπω ξεκινούν εκ νέου οι διακοινοτικές συνομιλίες και ο καλός Μουσταφά θα μπορέσει να αποδείξει εμπράκτως αν αξίζει τα κεράκια που σπεύσαμε να ανάψουμε στο εικόνισμά του. Γιατί τη βούλησή τους για λύση οι Τ/Κ και ο νέος τους εκπρόσωπος μπορούν να την αποδείξουν ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ.

Ένα και μοναδικό μπορεί είναι το πειστήριο ότι ο Ακιντζί φέρνει κάτι καινούριο. Προσερχόμενος στις συνομιλίες είναι άραγε έτοιμος να εγκαταλείψει τις διχαστικές και απαράδεκτες «κόκκινες γραμμές» των προηγουμένων (Ντεκτάς, Ταλάτ, Έρογλου); Είναι, δηλαδή, άραγε έτοιμος να δεχτεί λύση ΔΔΟ (η οποία συνιστά εκ μέρους μας τεράστιο ιστορικό συμβιβασμό) χωρίς εγγυήσεις της Τουρκίας, χωρίς μόνιμες αποκλίσεις οποιασδήποτε μορφής από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς συνταγματικές αγκυλώσεις που θα παρακωλύουν τη λειτουργία του κράτους; Με δυο λόγια, είναι έτοιμος να εργαστεί για μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ του κράτους, του λαού, της οικονομίας; Αν είναι, τότε αληθινά θα έχει προωθήσει τον ιερό σκοπό της λύσης, άρα αληθινά θ᾽ αξίζει τη συγκίνησή μας.

Η ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ!