Tags

, , , , , , , , , ,


Διερωτώμαι αν θα ακούσουμε ποτέ κάτι καινούριο από τους κουραστικούς και κουρασμένους “Ανησυχούντες” — πέραν του ότι οι παραστάσεις στα κατεχόμενα αρχαία μας θέατρα “αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος”, πέραν του ότι κάθε προσπάθεια για υπέρβαση των τραυμάτων της Μαύρης Δεκαετίας (1964-1974) ισοδυναμεί με ενδοτισμό, οσφυοκαμψία και εθνική προδοσία…

Σεβαστή, φυσικά, η άποψη της μικρής, κατά τα φαινόμενα, πλην φωνακλάδικης αυτής μερίδας συμπολιτών μας. Αν όμως δεν θέλουν να θεωρούμε τις θέσεις τους τετριμμένα και μηχανικά, κατ᾽ ουσίαν λυσοφοβικά, κλισέ, ας γίνουν  μια φορά στη ζωή τους πιο συγκεκριμένοι:

  • Πώς ακριβώς αναγνωρίζεται το ψευδοκράτος από μια θεατρική παράσταση και όχι, π.χ., από τα προσκυνήματα στις εκκλησιές, από τα έργα συντήρησης των θρησκευτικών μνημείων, από τις επισκέψεις προσκυνηματικού (ή ακόμη και τουριστικού…) χαρακτήρα στα κατεχόμενα χωριά μας και γενικά από την οποιαδήποτε επαφή με τα κατεχόμενα; Μήπως οι ανησυχούντες προτείνουν την κατάργηση κάθε επαφής με τα κατεχόμενα; Αν ναι, γιατί δεν το λένε ρητά;
  • Πώς ακριβώς αναγνωρίζεται το ψευδοκράτος από τις δραστηριότητες οποιασδήποτε δικοινοτικής τεχνικής επιτροπής και όλως ιδιαιτέρως (αυτό φαίνεται να υπονοείται) της Δικοινοτικής Επιτροπής για τον Πολιτισμό, η οποία, όπως και οι υπόλοιπες, τελεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και θεσπίστηκε από τους Παπαδόπουλο και Ταλάτ στο πλαίσιο της Συμφωνίας της 8ης Ιουλίου 2006 (που ήταν… πατριωτική, σε αντίθεση με το… προδοτικό Κοινό Ανακοινωθέν του 2014); Μήπως οι ανησυχούντες προτείνουν την κατάργηση των Δικοινοτικών Επιτροπών και κατ᾽ επέκταση της 8ης Ιουλίου; Αν ναι, γιατί δεν το λένε ρητά;

Το βασικό πρόβλημα των Ανησυχούντων, αν κατόρθωσα να διακρίνω κάποιο νόημα μέσα στον χείμαρρο της προκατειλημμένης ασυναρτησίας, είναι ότι οι κατοχικές αρχές δίνουν την άδεια για τέτοιες παραστάσεις. Είναι έτσι; Ίσως. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι:

  • Αν οι κατοχικές αρχές δίνουν την άδεια για τις παραστάσεις, οι κατοχικές αρχές επίσης δίνουν την άδεια για τις εκταφές σε ομαδικούς τάφους προς ανεύρεση αγνοουμένων. Να σταματήσουμε μήπως τις εκταφές, επειδή “αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος”;
  • Αν οι κατοχικές αρχές δίνουν την άδεια για τις παραστάσεις, οι κατοχικές αρχές επίσης δίνουν την άδεια για τη συντήρηση των θρησκευτικών μας μνημείων. Να αφήσουμε μήπως τις εκκλησιές και τα μοναστήρια μας να καταρρεύσουν, επειδή η συντήρησή τους “αναγνωρίζει το ψευδοκράτος”;
  • Αν οι κατοχικές αρχές δίνουν την άδεια για τις παραστάσεις, οι κατοχικές αρχές επίσης δίνουν την άδεια για να λειτουργήσουν οι κατεχόμενοί μας ναοί. Να αφήσουμε τον Άη Μάμα, τον Άη Γιώργη τον Εξορινό, τον Απόστολο Ανδρέα και τόσες άλλες εκκλησιές βουβές, επειδή η τέλεση λειτουργιών σε αυτές “αναγνωρίζει το ψευδοκράτος”;
  • Αν οι κατοχικές αρχές δίνουν την άδεια για τις παραστάσεις, οι κατοχικές αρχές επίσης δίνουν την άδεια για τη διέλευση στα κατεχόμενα. Να σφραγίσουμε τα οδοφράγματα, επειδή η διέλευση, ανεξαρτήτως σκοπού, “αναγνωρίζει το ψευδοκράτος”;

Κάποιοι από μας υπήρξαμε ρητώς και απεριφράστως αντίθετοι με την απόφαση του Τάσσου να ανοίξει τα οδοφράγματα το 2003. Έχει δυστυχώς αποδειχθεί ότι είχαμε δίκιο, όταν λέγαμε ότι υπό τις τότε περιστάσεις η απόφαση εκείνη ελάφρυνε τη μεγάλη πίεση που υφίστατο η τουρκική πλευρά και η οποία την είχε οδηγήσει ξανά στο τραπέζι των συνομιλιών. Τότε οι σημερινοί Ανησυχούντες απλώς χειροκροτούσαν τον ηγέτη τους ή έσκυβαν το κεφάλι στωικά. Γιατί δεν αντέδρασαν τότε;

Αποδειχθήκαμε λοιπόν αληθείς για τα οδοφράγματα και είδαμε την περίοδο 2003-4 (επί διακυβέρνησης, ξαναθυμίζω, Τάσσου) τις συνέπειες που επισύρει το να περιορίζεται κανείς σε μια στρατηγική αρνητισμού, η οποία δεν προβλέπει τις κινήσεις του αντιπάλου και δεν είναι προετοιμασμένη για κανενός είδους αιφνιδιασμό, η οποία αγνοεί και παραγνωρίζει το διεθνές περιβάλλον και βαυκαλίζεται από την αυταρέσκειά της. Την ίδια στιγμή, όμως, όσοι δεν είμαστε πεισματικά κολλημένοι στην Άρνηση, αντιλαμβανόμαστε πως οποιαδήποτε απόπειρα αντιστροφής των πραγμάτων τώρα, θα ήταν ήταν πλάνη πολύ χείρων της πρώτης, λάθος μοιραίο και μη επανορθώσιμο για τις όποιες ελπίδες επίλυσης του Κυπριακού.

Κατανοούμε επιπλέον κάτι πολύ σημαντικότερο: δεκατρία και πλέον χρόνια μετά τη λανθασμένη τότε διάνοιξη των οδοφραγμάτων, υπάρχει δυνατότητα να μετατρέψουμε το τότε λάθος σε πλεονέκτημα για την πλευρά μας.

Πώς;

  • Συντηρώντας στους Έλληνες Κυπρίους τη Μνήμη και τον Πόθο, που είτε δεν υπήρξε μέσα τους αυτοφυής ποτέ (γιατί τα κατεχόμενα, που δεν έζησαν, υπήρξαν ανέκαθεν αφηρημένη και διδαγμένη, όχι βιωμένη, έννοια) είτε έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.
  • Συντηρώντας τα ίχνη του ελληνικού και χριστιανικού πολιτισμού στην κατεχόμενη γη μας, πριν αυτή τουρκέψει και μουσουλμανοποιηθεί εντελώς.
  • Διεκδικώντας διά της παρουσίας μας στα κατεχόμενα εδάφη το δικαίωμα της ύπαρξής μας σε αυτά και διατρανώνοντας την απαίτησή μας να επιστρέψουμε.
  • Πείθοντας με το ειρηνικό μας πνεύμα τους καλόπιστους Τουρκοκυπρίους συμπατριώτες μας ότι η λύση είναι εφικτή και ότι οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια κ.λπ. είναι υπερβολικές και εν πολλοίς εμφυτευμένες — προσχήματα των εκεί λυσοφοβικών, που σκοπό έχουν να συντηρούν την ανάγκη για τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των Τουρκοκυπρίων από τον κατοχικό στρατό και τα αστρονομικά κέρδη της τουρκικής νομενκλατούρας από την εκπόρνευση των κατεχόμενων εδαφών μας (ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, λαθρεμπόριο, ανεξέλεγκτες οικονομικές δραστηριότητες, παροχή ντεφάκτο ασύλου σε παντοίους εγκληματίες και άλλα πολλά).

Όλα τα πιο πάνω απαιτούν επαφή με τα κατεχόμενα εδάφη μας και όχι υπερήφανες και ηρωικές πλην αστόχαστες και άσφαιρες αρνήσεις.

Ας σκεφτούν οι συμπολίτες μας, πριν ενωτισθούν τους Ανησυχούντες, ότι κάθε μέρα που περνά εδραιώνει την τουρκοποίηση των κατεχομένων, την απώλεια της μνήμης και την εξασθένιση του πόθου για επιστροφή, άρα εμπεδώνει την ντεφάκτο διχοτόμηση του νησιού.

Ας σκεφτούν οι συμπολίτες μας, πριν ενωτισθούν τους Ανησυχούντες, πως το Έτος Κυρίου σήμερα είναι 2016 και όχι 1976: η εποχή της ιερής οργής και της αυτοδίκαιης καταγγελίας έχει παρέλθει ατελέσφορη, συνεπώς χρειαζόμαστε πρακτικά μέτρα για την άρση της Κατοχής και για την επανένωση του νησιού μας.

Ας σκεφτούν οι συμπολίτες μας, πριν ενωτισθούν τους Ανησυχούντες, πως τα πρακτικά αυτά μέτρα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν και την πειθώ προς την άλλη πλευρά: δεν είναι δυνατόν να υπάρξει λύση του Κυπριακού χωρίς ειλικρινείς προσπάθειες υπέρβασης των προκαταλήψεων, των φόβων και των στερεοτύπων και η στιγμή να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι τώρα και όχι αργότερα.

Ας σκεφτούν τέλος οι συμπολίτες μας, πριν ενωτισθούν τους Ανησυχούντες, ότι καλόπιστα ή μη οι συγκεκριμένοι άνθρωποι λένε πολλά μα για την ταμπακιέρα (την επίλυση του Κυπριακού και την απελευθέρωση της Κύπρου) τίποτα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

protes-eikones-apo-tin-antigoni-stin-katechomeni-salamina