Ο Edgar Guest (1881-1959) έγραψε εύπεπτη ποίηση για τις μάζες, που διακρίνεται όμως για τη γνησιότητα και την καθαρότητα του συναισθήματος. Η μετάφραση ήταν για μένα καθαρτική. Ελπίζω να είναι και για όσους θα τη διαβάσουν. Μπορείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο εδώ.


ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ (A child of mine)

του EDGAR GUEST (μτφρ. Α. Κ. Πετρίδης)

 

Για μια στιγμή μονάχα, ένα παιδί δικό μου
να σου δανείσω θέλω, είπεν ο Θεός.
Να το αγαπήσεις, όσο θα ‘ναι αυτού του κόσμου.
Να το θρηνήσεις, όταν πια θα ‘ναι σποδός.

Θα ‘ναι ίσως χρόνια έξι, ίσως χρόνια εφτά
ή είκοσι και δύο ή και εικοσιένα.
Θες, άραγε, μέχρι να τον ξανακαλέσω,
να τον φροντίσεις λιγουλάκι εσύ για Μένα;

Με τις ωραίες του χάρες θα ‘βρεις τη χαρά.
Κι αν λίγο κάτσει, μην λυγάς, δεν θα σου λείψει.
Μες την τερπνή ανάμνηση της ομορφιάς του
θα βρεις παρηγοριά στη θλίψη.

Δεν θα σου τάξω πως θα μείνει για πολύ.
Κάθε τι γήινο κοντά μου πάλι θα ᾽ρθει.
Μα υπάρχουν πράγματα ακριβά κάτω στη γη
που θέλω το παιδί να μάθει.

Στα πέρατα της οικουμένης πήγα ψάχνοντας
Δάσκαλο ατόφιο ένα
Κι από τα πλήθη στις λεωφόρους της ζωής
Διάλεξα εσένα.

Μπορείς λοιπόν να του χαρίσεις την αγάπη σου
Δίχως να νιώσεις μάταιο τον κόπο;
Χωρίς να με μισήσεις, όταν στο ξαναζητώ
Πίσω στον πάτριο τόπο;

Νομίζω πως τους άκουσα να λεν:
«Κύριε, ας γενεί το θέλημά Σου.
Για τις χαρές του τέκνου Σου τα σπλάχνα μας
Του πένθους το μαχαίρι ας δοκιμάσουν.

Θα τον φροντίσουμε με τρυφερότητα.
Θα τον λατρέψουμε όσο αξιωθούμε.
Και για την ευτυχία που θα γνωρίσουμε
για πάντα θα σ᾽ ευγνωμονούμε.

Κι αν τύχει κι οι αγγέλοι θα του στείλουν κάλεσμα
Πιο σύντομα απ᾽ ό,τι επιθυμούμε,
Τη μαύρη πίκρα που θε να ᾽ρθει αντέχοντας
Θα προσπαθήσουμε να τη δεχθούμε.


 

Καλήν αντάμωση, ρε Γιαννή…

Advertisements