Tags

, , , ,


ΜΕΤΕΛΑ (ΣΤΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ)

Φκιάνεις σημάδια μπόσικα πως τάχα σε θυμάται.
Μα πριν να γύρεις δώσε τους ξεγυριστά έναν κλώτσο.
Ο δαίμονας που ξύπνησες ποτέ πια δεν κοιμάται.
Σάπισε ο Άη-Γεράσιμος και σ’ έχει πιάσει κώτσο.

Στο μνήμα του ο Σπυρίδωνας παίζει ΠΡΟΠΟ και σκάκι.
Στου Βεργωτή την άσφαλτο γιαλώνουν και ψοφάνε.
Κορίτσια που ’χουν μαγικό στα πόδια τους σκονάκι
πώς τόλμησες και πίστεψες, άθλιε, πως αγαπάνε;

Τάχα κοιτάς στη θάλασσα, καμπούρη, σαπιοκοίλη,
στου Μέτελα, πέτρα καυτή, χωμένος το καρνάγιο.
Μα εσύ, νεκρός και ζωντανός, δεν πας για το Μπραζίλι.
Σέρνεσαι σαν της Παναγιάς τα φίδια προς τον Άγιο.

Advertisements